Merhabalar,
29 yaşındayım doğma büyüme Antalyalıyım. Yaz aylarım İzmir, Antalya arasında geçer. Yazılımcıyım ve tamamen uzaktan çalışıyorum. 10 sene kadar önce okul için Zonguldak'a geldim, bitirdim ve burada kalmayı seçtim. Sebebi sanırım monotonluktu ve her şey daha kolaydı. Ancak özellikle son birkaç senedir sürekli şehir değiştirmeye yelteniyor ama korkudan yapamıyorum.
Korku büyük şehir korkusu değil, 18 senem Antalya Kaleiçi bölgesinde geçti, keza yazları da İzmir ve Antalya arası gidip geldim hep.
Korkumun ana sebebini bulamıyorum. Bu ufak şehir beni emiyor, hissediyorum. Enerjim kalmıyor, imkanlar çok az, vizyonumu kısıtlıyor, sıkıldım.
Korkumun sebebini bulamıyorum. Arkadaş çevresi desek zaten buradaki en yakın arkadaşım ile şehir değiştireceğiz.
Ya İzmir ya da Ankara'ya yerleşeceğiz yakın bir zamanda iş durumlarına göre. Ancak kendimi başka bir şehirde yaşadığımı hayal ettiğimde bile panik atak baş gösteriyor.
Sizce sebebi nedir?
tamamen aynı şeyleri yaşıyoruz. 2 ay önce Alman kız arkadaşımdan ayrıldım (Farklı bir ülkeye yerleşemem korkusu ile..) Ne zaman büyük bir şehre taşınmayı düşünsem içimden yapmamam gereken baskın bir duygu bastırıyor. Yaşadığım şehir 160 bin nüfuslu ve hiçbirşey yok. Bir o kadarda insanlar birbirlerini çekemiyor. Örneğin Şöyle tarif edeyim Bir eşek bir adam ve bir kadın yürüyor olsa, bunlar gerizekalı eşeğe binmiyorlar derler. Adam eşeğe binse adama bak öküz kadın dururken eşeğe kendi binmiş derler. Eşeğe kadın binse adama bak tam bir kılıbık derler. Yani bir türlü mutlu olamayan insanlarla dolu çevrem
enerji menerji kalmadı açıkcası..