2 ay önce bir pazar günü anneanneme market alışverişi yapıp götürdüm.
Çıktım dışarı arabaya bineceğim.
Yaşlı bir amca oğlum üçyola nasıl giderim dedi.
Ben de şu yoldan direk git amca dedim.
Oğlum bana bir yol parası dolmuş parası verir misin ben burada kaldım dedi.
10 lira verdim.
Amca sen burada ne yapıyorsun dedim hastaneye geldim dedi.
Amca bugün pazar hastane çalışmıyor dedim.
Cuma geldim ameliyat olacağım yatıracaklar diye doktor yokmuş yatırmadılar 2 gündür hastanenin kantininde oturuyorum dönemiyorum dedi.
Sen nerede oturuyorsun dedim Karaburun dedi.
Allah razı olsun oğlum dedi gitti.
Ama titreye titreye çok yavaş yürüyor amca.
Amca 100 metre gitmeden aklıma geldi Karaburun izmir'e 100km.
Dolmuş 10 liradan fazla tutar.
Arabaya atladım amcanın yanına gittim. O para dolmuşa yetmez dedim 100 lira verdim.
O çok oğlum dedi almak istemedi.
Yaşını işini sordum. 89 yaşında, babamdan bile büyük.
Bu yaşında çalışıyormuş işten çıkarmışlar.
Bir engelli oğlu var, emekli maaşı yok yaşlılık maaşı alıyor o da kiraya gidiyormuş.
Telefonunu istedim elim tutmadığı için artık telefon kullanamıyorum dedi.
Ben de gel amca dedim 100km 1,5 saat yol yaptım Amcayı Karaburun'a evine kendim götürdüm.
Yolda sohbet ettik. Amcaya 500 lira para bıraktım ve cep telefonu numaramı bıraktım.
Yine İzmir'e gelirsen yolda kalırsan, aç kalırsan birine rica et bu numaradan beni arasın ben gelir seni alırım dedim.
Aramızda gerçekten ihtiyaç sahibi insanlar var, ama bu insanlar yardım istemeye bile utanıyorlar.
Adam utana sıkıla dolmuş parası istedi 10 lira verdim bu yetmez demedi, 100 lira verdim almak istemedi.
500 lira yardım yapmak için 10 dakika dil döktüm helali hoş olsun dedim.
Gerçekten ihtiyaç sahibi olan insanlar dilenmiyorlar, biraz yaşadığımız akvaryumdan çıkıp onları bulmamız gerekiyor.