9 Yıl önce başımdan geçeni anlatayım size.
Üst kattaki komşunun ufak kızı ayaklarına topuklu ayakkabı giymiş bir sağa koşuyor bir sola. Gece 10 gibi (saati dert etmiyorum bekarım geç yatıyordum). Gerçekten önemli bir projeyi sabaha teslim edeceğim ve odaklanmam gerekiyordu. Hiç ses etmedim hadi geçer dedim, durur yok arkadaş durmadı. yaşı 3-4 olsa gerek hiç karşılaşmadık. Sonra içimden geçirdim "Allah'ım biraz sessiz olsa yetmez mi bu eziyet" dediğimden 10 dakika geçmedi bir ağlama sesi, çığlık çığlığa çocuğu biri kucağına almış bağıra bağıra merdivenlerden iniyor. Sonra öğrendim ki çocuk düşmüş başını çarpmış hastaneye kaldırmışlar.
O gün bugün ne olursa olsun, ne ses gelirse gelsin, kulağımın zarı da patlasa eğer sesi yapan çocuksa kesinlikle içimden de olsa ses çıkartmam. Ciddiyim, bakın ne olursa olsun diyorum kafamın tepesine çıksın yine ses etmem.
Sizin durumunuzu, psikolojinizi ve ses düzeyini bilmeden anlattım kusura bakmayın benim şahsi fikrim ve düşüncem ama olsun deyin geçin. inanın böylesi daha iyi.
konudaki bazı mesajları okurken sinirlerim bozuldu, neyse ki yorum bırakmadan önce arkadaş frenledi beni =) öncelikle bu yoruma teşekkür ederim.
benim kendi çocugum olana kadar, tahammül edemediğim 2 sesten birisi korna sesi, diğeri çocuk aglama sesiydi. trafikte gereksiz korna çalanlarla çok kavga ettim, çocuk aglamasına yapacak birşey yok, asla empati kuramazdım ama toplumsal baskı olarak görüp birşey de diyemezdim. uzaktan bana da "çocuguna sahip çık, hadi o çocuk sen de mi çocuksun?" gibi gelirdi herşey.
Her çocuk aynı olmuyor, bu cümlem de "biz de çocuk büyüttük" diyenlere. Sizin çocugunuz daha sakin bir yapıya sahip olabilir, siz çevreye verilmesi muhtemell rahatsızlıgı belirli sınırlarda tutabilmiş olabilirsiniz, benim bir kızım var, 5 tane erkek çocuguna bedel. Annesi de öyleymiş, günüm parkta, markette, orada burada şurada insanlara özür dileyerek geçiyor. Ancak ona gram kızmıyorum, zira eşim hamielyken çocuk ve bebek psikolojisi üzerine 4-5 kitap okudum, ve pek çok davranışnıı, zihnindekileri bilemesem de olgunlukla karşılayabiliyorum. Sadece kendi cocugumun değil, her çocugun.
Eskiden tahammül edemediğim o seslerin 100 katı bile şuan beni rahatsız etmiyor, empati kurabiliyorum. Uzun uzun yazma nedenim, başınıza gelmeden empati kurabilmenizi sağlamak adınadır. Elbette herkesin de kendi hayatı var, home ofis çalışıyor da olabilir insan, evde hastası olabilir, uyku problemi olan bir insan olabiir vs.vs. Akustik çözülemiyorsa taşınma imkanı varsa taşınmak da alternatif. Ama yok taş üstünde taş bırakmam, kendimi kontrol edemiyorum, elimden bir kaza çıkacak vs. bu cümleler nedir ya? pardon da maganda mısın sen ? Kendini kontrol edemiyorsan da çocugun sesini mesini bırak da psikologa git derim.