Merhaba arkadaşlar biraz derdimi paylaşmak istiyorum. Maalesef bulunduğumuz durumun çoğu insan farkında değil veya ucu kendine dokunmadığı için şuanlık rahat rahat hareket edebiliyor.

Babam 1993 den beri yani doğduğum yıldan beri esnaflık yapıyor. Ekonomik olarak çok zorlandığı zamanlar oldu çok iyi para kazandığı zamanlarda. Ben de yanına gide gele meslek sahibi oldum ve şuan ki çalıştığım ekmek yediğim yer babamın sayesinde oldu. Arabayla giderken kredi kartına ne kadar borcun var dedi. Ben de hayırdır dedim. Söyle sen dedi. 3 4 bin vardır dedim. Sana para vereceğim kartını kapat başka borcun varsa onları da öde ben zaten bitmişim dedi. Ne oldu demeye kalmadan maalesef bu ekonomi yüzünden bir aldığı malzemeyi diğer hafta alamadığı için yani sürekli zam geldiği için büyük bir borcun altında kalmış. Bazı işleri sözleşmeli olduğu için zararına bile olsa yapıp teslim etmesi gerekiyor.

Pazar günü dükkanı boşalttık. Bazı değerli makineleri boş bir depo gibi yere taşıdık. İcra gelecekmiş. Neredeyse 30 senelik emeği 1 sene bile olmadan hiçe gitti. İnsanın çocukluğunun geçtiği yeri, ekmek teknesini bırakıp gitmekte çok koyuyormuş. Ama her şeye rağmen hala evlatlarını düşünmesi beni çok etkiledi. Aile büyükleri hayatta olanlara Allah'tan hayırlı ömür, aramızdan ayrılanlara Allah'tan rahmet diliyorum.

Hakkını nasıl ödeyeceğim bilmiyorum, keşke elimden bir şey gelse de yardımcı olabilsem. Allah her şeyin hayırlısını versin inşallah, bunlar da gelir bunlar da geçer demekle yetiniyorum. Ama bizi bu durumlara düşüren hangi insan evladı varsa hakkım helal değildir. İnsanlar da yaşama sevinci bırakmadılar, yarınlarını çaldılar resmen.