Rahmetli babam da bütün akşam izleyip gülerdi. Bir gün cidden sordum, "Ya baba bu hiç komik değil buna neden gülüyorsun" diye.
-Bütün gün o kadar stres yaşıyorum ki, en azından bunu açıp güleceğimi biliyorum o yüzden izliyorum, demişti.

Şimdi arada açıyorum, hala komik gelmiyor ama rahmetlinin hatrına gülüyorum. Yani o diyaloğumuz geliyor aklıma.

Konu ile çok alakalı olmadı ama idare edin.