İnsanları küçümsemem fikirleri eleştiririm.
Bu dönemde internette Z kuşağına yönelik pazarlama faaliyetleri var.
Bunlardan biri de insanlara çok özel oldukları, vakitlerinin çok kıymetli olduğunu, kendilerinin ne kadar özel olduklarını farketmelerini söyleyen zırvalar.
Bu sözler gelişmiş ülkelerde onlarca fırsat arasında kalan gençlere söylenebilir.
Çünkü o genç istediği anda kirasını ödeyebilecek borçlarını kapatabilecek düşük vasıflı bir iş bulabilir.
O yüzden arada bir 6 ay 1 sene daha büyük fırsatları kovalamak için çabalayabilir.
Ama aslında kimse o kadar özel falan değil insanlar bir birine benzerler.
Toplumda benzer zeka ve yetenek düzeyinde milyonlarca insan vardır.
Bu ülkede insanların böyle geniş tercih şansları yok.
Çünkü ekonomi kötü, iş az, nüfus fazla...
Evet insan kendini kıymetli görmeli, ve kendine kıymet vermeli.
Ama şirketler vasıfsız insanlara talip olmazlar.
Talip oldukları vasıflı insanlara da ancak vasıflarını sektörel düzeyde ispatlayabilirlerse talip olurlar.
Vasfını sektörel düzeyde ispatlayabilmenin yolu da stajyerlik yapmaktan tut, asgari ücretli maaşla sürünmeye kadar gider.
Yani sektöre bir yerinden girip kendini ispatlayana kadar hiç bir şirket bir insana talip olmaz.
Zaten bu kendini ispat etme ve geliştirme sürecidir sürünme meselesi.
Bazıları hiç bir zaman kendilerini ve vasıflarını üst düzey geliştirip vazgeçilemeyen ya da transfer etmeye değecek eleman olamazlar.
Yani kapitalist düzenin bize daha çok mal satabilmek bizi daha iyi bir tüketici yapabilmek için söylediği aforizmalara çok inanmamak lazım.
Not: sözlerim bazen çok sivri olabiliyor. ilk mesajımda yazdıklarım şahsına değil bu fikrin kendisine bir tavırdı. bu fikirleri çok uzun zamandır duyuyorum ve kızıyorum. bu sinir o mesajdan çıkmış gibi oldu. kusura bakma kırıcı geldiyse.
Anca müsait oldum cevap için hocam. Fikrimin arkasındayım ve doğruluğu konusunda kendimce bir şüphem yok. Çünkü sizin de bahsettiğiniz tarzda, 5 bin takipçili bir motivasyon sayfasına ait değil düşüncelerim. Kaldı ki onlara ben de karşıyım.
Gelelim benim düşüncemin tam olarak ne olduğuna.
Her çocuk, her genç, her insan değerlidir. Kimse patronlara kendini ezdirerek piyasada isim yapmak zorunda değil.
Ben kendimi derslerle, projelerle, piyasayı gözleme yeteneğim ile, aklım ile, ve en önemlisi karakterim ile dövdüm, geliştirdim. Çevremdeki akranlarımın hayal edemeyeceği yerlere vardım, varıyorum.
Beyin herkeste vardır, ne kadar kullanılacağı kişiye kalmıştır.
Kendine cam duvarlar ören insanların fikirlerine kulak assaydım bulunduğum yerde olamazdım. Kendini kullandıracaksın diyen insan kendine saygısı olmayan insandır benim gözümde.
Aşağı yukarı 60-70 senelik ömrünü ciğeri 5 para etmez, gözünü para hırsı bürümüş patronları memnun etmek yerine insanlığı ve bununla beraber kendini mutlu etmeye harcamalı adem oğlu.
Stajyerlik ayrıdır, vasıflı bir insan olup vasıfsız bir insana verilecek maddi ücreti almak ayrıdır hocam.
Vasıflı olduğunun kanıtıdır zaten stajını başarı ile tamamlamak.
8 sene ilk öğretim, 4 sene lise, 4 sene lisans okuyacağım (kaldı* ki ben şu an doktora ve öğretim üyesi hayalim için çalışıyorum.)
Giden maddi manevi metalardan sonra asgari ücrete, hatta daha altına ve 5 para etmezlerin 3 kuruş etmeyen sözlerine tama edeceğim, öyle mi?
Mantık açısından baktığımızda uzun yıllar giden maddiyatı amorti dahi etmek için uzun yıllar çalışmak gerekiyor. Duygusal tarafından bahsetmiyorum bile. İnsan kendisine yediremez
Aç kalmak alçalmaktan iyidir düsturunu hep aklımın bir köşesinde tuttum. Şükür ne alçaldım, ne aç kaldım.
Değerli fikirlerinizi paylaştığınız için teşekkür ederim, iyi forumlar hocam.