Bunlar altı boş twitter aforizmaları.

Aranılan bir adam haline gelebilmek için piyasaya bir şekilde girmeniz gerekir sektör dışında elde edilen tüm eğitim teoriktir.
Ülkenin en iyi armutu olabilirsiniz ama pazarda herhangi bir tezgahta değilseniz kimse tarlaya gelip lezzetli armut aramaz.
Yani meşhur bir armut markası olabilmek için bile önce dandik bir pazarın en köşede kalmış tezgahından satılmaya başlanmanız gerekir.

Yani eğer meşhur bir üniversiteyi çok iyi puanlarla bitirip birilerinin dikkatini çekmiyorsanız aranılan bir eleman olabilmek için bile o şikayet ettiğiniz dandik işletmelerde çalışıp deneyim kazanıp kendinizi ispat etmeniz gerekir.
Yok ben hiç bir yerde çalışmayacağım kendi işimi kuracağım derseniz de o kafa ile yola çıkan 10 kişiden 7-8'i zaten batar, herkesin satıcı olduğu girişimci olduğu bir toplum mümkün değil.
Zaten ticari zekanız ve ticari network kurabilme beceriniz varsa büyük bir eğitime falan da ihtiyacınız yok.

Yani bunlar janjanlı laflar.
Bu sözler yıldız takımdaki sporculara olimpiyat madalyası hedeflemelerini söylemek gibi.
Hepsi bu hedefle yola çıkar 10 bin tanesinden biri olimpiyat madalyası alır kalan 9999 çocuk beden eğitimi öğretmeni olacağım diye KPSS'yi tırmalar.

Ev kirasını babası ödeyen adamlara bu fikirleri anlatabilirsiniz.
Evde çocuğu mama bekleyen bir baba için bahsettikleriniz zırvadır, çünkü o kendini geliştirip aranılan eleman olana kadar ev sahibi kira beklemez, çocuğu aç aç mama beklemez.
O yüzden insanlar patronlarının gözüne girmeye çalışır, patrona değil işe kıymet verdikleri için ve üzerlerinde sorumluluk taşıdıkları için.
Bir ailenin sorumluluğunu, bir eşin, bir çocuğun sağlığını, beslenmesini, yaşamasının sorumluluğunu omuzlarına almayanlar için patrona rest çekmek çok kolaydır.

Bu memlekette nüfus fazla iş az.
Yani çok yüksek vasıflı olmayan insanlar kıymetli değil kıymetli olan iş ve işveren.
Çok yüksek vasıflara sahipseniz de bu vasıfları sektöre ispat etmek için bile bir süre sürünmeniz ve kendinize sektörde bağlantılar kurmanız gerekir.