İyi oku sana bir anımı anlatayım. Lisedeyim. Hem okulun maraton koşu takımındayım hem de dışarıda taekwondoya gidiyorum mavi kırmızıydı sanırım kuşak. Okul çıkışları hep idmanım oluyordu, iki branş ta birbiriyle takışıyordu. Bir tarafta tae. hocam zaten yakın akrabam, hem idmana gidiyorum hem çalışıyorum orada. Diğer tarafta okul beden öğretmeni. Sıkıştım kaldım. Aslında her ikisini de yapmak istiyorum ama şartları zorluyorlar. Pazartesi günleri beden öğretmeni istiklal marşı sonrası koca okulun önünde adımızı anons ederdi, şu şu şu yanıma gelsin diye, çok korkardım. Hatta pazartesi günleri bilerek ilk derslere geç kalırdım bu ortamı yaşamamak için. O zaman öyle çok stresliydi ki benim için durum. Haha

Şimdi düşünüyorum da, insan birşeyleri kendisi veya şartlar nedeniyle mecbur gibi hissediyor. Aslında öyle değil. Burada içini döküyorsun böyle böyle diye. Gitme kardeşim. Senin en güzel günlerin. Stese giriyorsan, hayattan bezdiriyorlarsa, gitme. Boşver. Okulunun da, stajının da canı cehenneme. Başka bir yer bulunur. O da mı olmadı başka bulunur. Kimsenin tatlı canını sıkmasına izin verme.