Öncelikle başlık biraz mizahsen olsun istedim. Yaşadığım bir durumu anlatmak istiyorum. Hayatımda arkadaşlarımı seçerken hep çok fazla seçici oldum. Pis ağızlı, kültürsüz, toplumumuzda süregelen sıradan muhabbetler dışına çıkamayan kendini geliştirmemiş ve benden zaman alan insanlardan hep uzak durdum. Bundan dolayı neredeyse doğru düzgün pek arkadaşım olmadı. En son hatırladığım kadarıyla lise zamanı 10-15 tane arkadaşım vardı. Üniversiteden itibaren yalnızca 3 arkadaşım kaldı hayatımda. Bunlardan bir tanesi var ki aman allahım. Bu konuyu açmama neden olan arkadaşımsı kendisi. Diğerlerinin kendine göre haklı nedenleri olduğu için fazla görüşemesekte sorun etmiyorum. Ama bu arkadaş o kadar bezgin ki yani size anlatamam. Bakın yüzyüze görüştüğümüz zamanlar gerçekten çok iyi anlaşıyoruz. Ben mesela gezmeyi seven, yeni kültürler edinmeyi seven, yeni tatlar denemeyi seven, sınırlarının dışına çıkmak isteyen, yeni yerler görmek isteyen, farklı şeyler denemek isteyen bir insanım. Her gün olmasa da iki günde bir dışarı çıkmayı, yakın arkadaşlarımla kahve içip sohbet etmeyi seven bir insanım. Bu arkadaşla dediğim gibi görüştüğüm günler çok güzel vakit geçiriyoruz ama eve gittiğimizde sanki bambaşka bir karaktere bürünüyor. Mesaj atıyorsun cevap vermiyor arıyorsun açmıyor tripleniyor garip garip hareketleri davranışları var. Ben sosyal olmayı seven bir insanım mesela, eve tıkanıp kalmayı hiç sevmiyorum. İstanbul gibi güzel bir şehirde evde vakit geçirmekten nefret ediyorum. Bu arkadaşsa her gün evde yatmak istiyor, dışarı çıkması için yalvarmak gerekiyor 3-4 gün önceden haber verip planlamak gerekiyor. Hem olan hayat enerjimi yiyip bitiriyor hem de böyle umursuzca davranarak beni kendisinden soğutuyor arkadaşlığımız git gide açılıyor. Arkadaşlığımızı bitirmekte istemedim bunca süredir çok seçici olduğum için. Kolay kolay arkadaş edinemiyorum çok fazla insanların karakterine dikkat ettiğim için. Hoşuma gitmiyor birçok davranış. Her neyse. Sanırım yakında hayatımdan çıkaracağım ilgili arkadaşı. Git gide yalnızlaştığımı fark ettim. Geçen de bir arkadaşımı karaktersiz bir davranışından dolayı tek kalemde sildim hayatımdan, çocukluk arkadaşımdı.

Özetle; belkide hayatımda çoğu zaman pek fazla arkadaşım olmayacak. Belki çok yalnız kaldığım dönemler olacak ama yine de bana hiçbir şey katmayan vasıfsız ve özellikle vefasız insanlarla arkadaş olmaktan iyidir. Böyle 50 tane insanı yalnızlığıma değişirim. Size de tavsiye ederim. Ben adamına göre muamele felsefesini hayatımdan çıkaralı çok oldu. Yapayalnız kalırım ama yine de kimsenin karaktersizliğine boyun eğip ayak uyduramam.

Son ekleme: Ben bu insanları gerçekten anlamıyorum. Dünya'ya bir kez geliyorsun. Hiç mi merak kaygın yok? Hiç mi dolu dolu yaşamak istemiyorsun? Hiç mi sınırlarının dışına çıkmak istemiyorsun? Hiç mi yeni kültürler edinmek istemiyorsun? Hiç mi yeni tatlar denemek istemiyorsun? Hiç mi yeni bir şeyler öğrenmek istemiyorsun? Boş geldin boş mu gitmek istiyorsun? Sadece tüm gün o yatağında yatıp yuvarlanmak mı istiyorsun? Ölünce dinlenmeyecek misin zaten? Gerçi bu saydıklarım için sürekli bahaneleri var insanların. Param yok, zamanım yok, şuyum yok buyum yok. Bu saydıklarımın hepsini hiçbir bahane bulmadan yapabiliyorum. Kabul etmekten, yüzleşmekten korkuyor insanlar kendileri ile. Olay kendisinde bitiyor ama sürekli bahaneleri var bir şeyler "yapmamak" için.

Okuyup vakit ayırdığınız için teşekkürler, size negatif enerji veren tüm insanları hayatınızdan uzaklaştırın bence. Bakın hayatınız nasıl da yolunda gidiyor o zaman.