Üniversite için farklı bir şehre geldim.
Ailemden hiç uzaklaşmak istemediğim için en yakınımdaki şehri tercih ettim.
Vizelerimden ve çalışmamdan kafamı kaldıramıyordum.
Saat 20:00 gibi annem aradı meşguldüm bakamadım sonra da iş yüzünden dönmeyi unuttum.
Tekrar aradı bu sefer açtım.
Sesi çok titriyordu, bir de grip olmuş herhalde.
Konuştuk biraz sanırım iyi ama içime oturdu bir şey kalkmıyor.
Resmen canım yanıyor.
İşimden, hayatımdan annemi bile arayamaz olmuşum.
Düşünüyorum şimdi.
Yarın ALLAH korusun annemi kaybedersem ne yaparım diye düşünüyorum cevap bulamıyorum.
Hayatımdaki tek varlığım.
Yanında olsaydım çorba yapardım, evin işini yapardım bir şekilde yardım ederdim.
Böyle uzaktan olunca insana çok koyuyormuş.
Hani hep derler ya ailenin en şanslı çocuğu en küçüğüdür diye.
En küçük benim ama yemin ederim en küçük çocuk en zor olanı oluyor.
Sen büyüyorsun onlar yaşlanıyor ve elinden hiç bir şey gelmiyor.
Eğer aileniz sağ ve sağlıklıysa gidin bir arayın hallerini hatırlarını sorun.
İş, okul, ne olursa olsun bir şeyleri bahane etmeyin ve imkanınız varken arayın, sesini duyun.
Yarın sınavımdan sonra bir şekilde eve gideceğim ve yanında olacağım.