tepki yeteneğimizi kaybettik. eskiye bakıyorum, bir tane şehit haberi geldiğinde halk sokaklara dökülür hesabını sorarmış. şimdi sürekli geliyor ve sadece biz ve birkaç kişinin yüreğinin acıması hariç, hiçbir şey olmuyor. eleştirmeye dahi korkuyoruz. aslında birlik olsak hiçbirimize bir şey yapmazlar ama biz sadece birbirimizi daha çok ayrıştırıyoruz. bu oluşan korkuyu yenmek için ne yapılır bilmiyorum. bu kadar genç nüfusu olan bir ülkenin, yaşlı nüfus tarafından yönetilmesi ise komik.