Aynı saat diliminde, iş yerinde, bilgisayarın başında aynı şeyleri hissettiğim başka birilerinin olması oldukça ilginç geldi. Bazen hayatı sorgulatıyor ancak nasip deyip hayat bize neler gösterecek izlemeye devam ediyoruz. İnsanı çalışmak mutlu etmiyorsa, bence sebebi çalıştığı alan yada kendine ne kattığıdır. Belki de kendi işini kurmanın verdiği haz ile günü dolu dolu geçirdiğini hissetmek mümkündür. Maaş gününü beklemektense günlük kazancını takip etmek insanı daha çok mutlu ediyordur. Ancak ben kazançtan çok bana kattıkları, bana sağladıkları imkanlar kadar düşündüğümde iyi bir maaşla çalışmama rağmen bazen hayatın temposuna yetişemediğimi, hafta içi kendime ayırabileceğim 4 -5 saatin 2 saatini zorunlu ihtiyaca verdiğimi, kalan 3 saattede spor mu, oyun mu, pasif gelir mi diye içim içimi yerken yatakta sızdığımı biliyorum. Bazen çalışmak için çok gencim diyorum, sonra benim yaşımda babamın 2 çocuğu olduğu aklıma geliyor(27 yaşındayım)... Garip duygular ancak insanoğlu her şeye alışıyor. Çok şükür işimizde gücümüzdeyiz diyoruz, ama sıradanlaşan hayatı da sorgulamadan edemiyoruz.