ilginç yahu profesyonel destek almaktan neden korkuyorsunuz anlamıyorum. Hemde yaşınız tam hayatı yaşamak vaktiyken. 30'dan sonra insan her istediğini yapamıyor, Zamanın değerli birşey olduğunu şuanda anlamıyor olabilirsiniz ama elden gittikten sonra da çok geç oluyor. Bence toplum içine karışmalısınız. Hatta mümkünse çok fazla insanla görüşüp bu saçma düşünceden acilen kurtulmalısınız. Neden insan başka birinden utanır ki, Utanmak güzel bir duygudur fakat bir kusuru olduğu zaman. Siz kendinizi kusurlu mu hissediyorsunuz acaba ? Yani kendinizde utanılacak kadar ne var olduğunu söylerseniz daha iyi anlarız sizi... Kusursuz görünmek gibi bir duygunun olduğunu düşünüyorum bu düşüncenizin altında. Yani daha yakışıklı daha uzun boylu, eksiksiz mükemmel gibi vs.

Teyzemin oğlu 3 yaşından beri ayaklarından engelli tekerlekli sandalyede 16 yaşına kadar sokağa çıkmak istemedi. Kendini kusurlu hissetti, Sonra engelliler derneğinde 1 sene gittik, geldik... Oradaki insanları gördükçe açıldı, 26 senedir eve sokamıyoruz ( onun konuştuğu kızlarla mankenler çıkmamıştır. ) Ayrıca kendinize yalan söylemeyin hayatta aklınıza koyduğunuz herşeyi yapabilecek bir kişilikte olmadığınız yazılarınızdan belli oluyor. ( kendinize misyon belirleyerek kendinizi normalmiş gibi görmeyin. Bu bir rahatsızlık ( obsesif ) düşününki gözleriniz iyi görmüyor ve gözlük takıyorsunuz. İlk gözlük takanda siz değilsiniz. Yani kurtulabilirsiniz tedavisi var. ) Bence normalleşmeniz yeterli ne eksik ne fazla, olmanız gereken gibi olmalısınız. Şuan 18 yaşındasınız en acısı bir daha 18 olmayacaksınız ve yaşamadığınız her duygu sizi dahada karanlığa çekecektir. İnsanı insan yapan Hatalar, Kusurlar, Bazen vurdunduymazlıklar bu duygularda biz insanlar için olduğunu unutmamalısınız.

Cevap yazarsanız beni alıntılarsanız sevinirim merak ettim gerçekten.