Sevmezdim... Ta ki motor kazasına kadar.

Yağmurlu bir günde motorumla gidiyordum. Birden motorum kaydı otobanın ortasında yere düştüm. Yerde motorum bir yana ben bir yana sürüklendim.
Otoban çok kalabalıktı. Canım çok yanıyordu, gücümü toparlayıp kendimi kenara attım. Ama motorum hala otobanın ortasındaydı.

İnanır mısınız onlarca TÜRK geçti arabayla. Sadece motora vurup arabalarına zarar gelmesin diye yavaşladılar ve geçip gittiler. Kimse durmadı.
Kocaman tır, frene asıldı ve baya ilerde durabildi. Durur durmaz tırdan 3 kişi indi ve koşarak 2 kişi yanıma geldi, 1 kişi motorumu kenara getirdi.
Ve bunlar Türkçe bilmeyen Suriyeli abilerimdi. Benden çok korkmuş ambulans aramaya çalışıyorlardı. Bana gelip sarıldı su verdi. Motorumu yanıma getirdiler.
Hala bir tane TÜRK durup ta iyi misin demedi.

Bir kere de yine motorumla Sefaköy'deydim. Gözüme arı kaçtı, ve duran bir kamyonete çarptım düştüm. İnsanlar bakıp geçti. Orada kimse gelip iyi misin demedi.
İnsanlık ölmüş.