Keşke ama bende şansız bir döneme denk geldim
Hayatın en zor ve acımasız olduğu dönemlerden birisi.
Manevi olarak tam anlamıyla çöküntü içindeyim.
Bir çocuğun başını okşayamıyorum, korkuyorum. Yanlış anlaşılırım diyorum göz ucuyla dahi sevemiyorum.
Doğaya gidip sessizliği dinleyemiyorum, yangın çıkartacak sanarlar diye korkuyorum.
Çalıştığım şeydeki gönül rahatlığı ile alamıyorum ve bir şey alırken 50 kere düşünüyorum.
Aşırı duygusalım ve sürekli bu duygusallıkla iyi niyet birleşince adeta her yerden darbe alıyorum.
Üniversiteye geldim. Bütün herkese cinsiyet ayırt etmeden SAF İYİ NİYET ile yaklaştım.
Herkesle aram çok iyiydi ama sonra bir anda tersine döndü.
Yapmadığım şeyleri yapıyormuşum gibi anlatıp adımı lekelemelerini saymıyorum bile.
Sadece yaşımın ve sağlığımın değerinin farkındayım.
Bu yüzden ne yaşarsam yaşayayım şükür ediyorum.
Çünkü biliyorum ki benim yaşadığım şeyleri binlerce insan yaşadı ve yaşamaya devam ediyor.
Önemli olan doğruluk, haktan şaşmamak