Kendimi bilgisayarda geliştirmek isteyen bir öğrenci olarak oyun geliştirmeye taktım kafamı. Çeşitli eğitimlere katıldım ve elimden geleni yapmaya çabalıyorum. Bilgisayar fiyatları gün geçtikçe üzerine 1.000'er TL koyarak ilerliyor. Elimde iyi bir bilgisayarım yok ve almaya da gücüm yok. KYK bursu alsam yurdunda kaldığım için vereceğim ücret 450 TL.
Bu dediklerim belki de bilgisayarı olmayan birisi için nimet sayılacak şeyler ama fazlasına çabalayan birisi olarak devletin desteğinin olmaması ve yaşıtlarımın yurt dışındaki yaşantısından haberdar olmak çok yoruyor beni.
Gün geçtikçe gerek ekonomik dertler gerekse de yaşamımızın zorluğu ve psikolojik baskılar beni kemirmeye başladı. Elimden bir şey gelemiyor olması işin belki de en acı kısmı. Şirketler tanıdıklarına ve akrabalarına burs verirken ve her kurum bir tekel oluşturmuşken asıl ihtiyaç sahibini gören olmuyor. Umarım bir gün gökyüzüne baktığımızda ferah bir nefesi biz de alabiliriz.
Bugün üniversiteden 2 azeriyle tanıştım ve 3 yıldır burada olduklarını söylediler yaş 21 22 mi abi falan dedim ve 19 yaşındayız dediler adamlar 16 yaşındayken başka bir ülkeye gidip okuyorlar biz ise 18 yaşımızda aynı ülke de farklı bir ilde okumaya çalışırken aç kalmama çabası veriyoruz bilmiyorum kafayı çok taktığımdan dolayı mı yoksa 2400 kira verdiğim 30 metrekare evde böcekler mi ısırdı vücudumda kaşıntı ve kabarıklar oluşuyor önceden böcek ısırdığında oluyordu ama bir arkadaşım her şeyi kafaya taktıktan sonra onda da aynı şeyler olmuştu hani o kadar kötü bir durumdayız ki öğrenciler olarak doktora gitmeye korkuyorum çünkü doktora muayeneye gittikten sonra en kötü 200 tl ilaç parası gideceğinden eminim insanlar gezip dolaşırken ben evimin 150 metre yakınını daha yeni yeni biliyorum