Artık umudum kalmadı. 28 yaşıma geldim, eşim ve evladıma bırakacak bir gelecek umudum kalmadı, tükeniyorum. Eğer ki Namaz olmasa gerçekten daha kötü durumlarda olacaktım. Çok şükür ki secde de iken huzur bedenimi kaplıyor. Ne bir araba, ne bir teknolojik alet, ne bir huzur verecek tatil hiçbirisi artık yakın gelmiyor bana. Günde 11 saat kendi işimde 4 saat part time olarak çalışıyorum. Mücadele edecek gücüm kalmadı, artık bedenim kaldırmıyor, yoruluyorum.

Diyorum ki bir araba alayım ben dedikçe şu piyasada oda olmuyor. Tatil yapayım diyorum bir tatil parası için 1 hafta ya 6 ay borcu ödeniyor. Hayat şartları ben ne kadar mücadele etsem de benden hep önde gidiyor. Yaş ilerliyor, birikim yok, hedef yok, korku başlıyor. Evladıma bırakın birşey bırakmayı şuan karnını doyurup babalığı en güzel şekilde yapmaya çalışıp çok şükür diyorum.

Sosyal medyada birşey öğrenmeye çalışıp, girişimci olmayı hedefleyip yeni birşeyler öğrenmeyi planlayıp ve kendimi ne kadar geliştirmeyi istesemde olmuyor. Çünkü psikolojik olarak hayat mücadelesi ondan soğutup beni frenliyor. Ne kadar çok çalışsamda bu seferde sağlık problemleri ortaya çıkıyor. Eve gel günde 14
16 saat çalış yat uyu hayat tamamen böyle geçiyor. Bırakın bir iş yapmayı sabah olmasın az daha uyuyayım diye dua ediyorum. Yaz yaz bitmez, özetle tükeniyorum dostlar.

Yüce Rabbim Yardımcımız Olsun.