Herkes arkadaşın uzerine yüklenmiş. Son 2 yıldır hayat bu şekilde değil mi? Neden birebir karşılaşınca ciğerimiz sizliyor. Normal zamanlarda da vardı. Üzülüyoruz isyan ediyoruz bazen ama sonuç ne? Yine elde avucta sıfır kalıyor. Şu dünyada yoksulluğu yok edecek bir silah varsa varı yogumuzu satalım alalım ki herkes alır. Bence duygusuzluk vs değil mevzu belki de sürekli böyle olaylar görmekten arkadaşın canı sıkıldı ve dışa vurumu bu şekilde oluyor. Herkesin duygusalligi ya da duygusuzlugu bir değil. Zor donemlerdeyiz herkes yoklukta herkes yoruldu ve bir sekilde yaşıyoruz. Artık tahammül kalmadı bu gidişata açlığa sefalete. Elimden geleni yapmaya çalışıyorum şahsıma ama artık okumak istemiyorum içten icte parçalıyor artık böyle olaylar psikolojimi. Biz halk olarak bu kadar naif yardımseverken nasıl bu kadar yokluğa düştük aklım almıyor. Yine de Allah'a şükürler olsun