Bu sabah ekmek almaya bakkala gidiyodum. Karşıdan yetmişin üstünde olduğu belli bi amca geliyodu.
Elinde küçük bi eczane poşeti var. Önünden geçerken oğlum bana bi beş lira versene dedi.
Ama sesi o kadar titrekti ki anlatamam. Baya dokunsan ağlıcak cinsten.
Dilenci değildi. Cebimde ekmek için yanma aldığım on lirayı çıkarırken
ilaç almaya eksik kaldı param dedi. Ulan sabah sabah ne koydu be.
Verdim parayı. Ekmeğide bakkala yazdırdım sonra öderim dedim.
Gün boyunca aklımdan çıkmadı bu olay. Uzun süre de çıkmıcak gibi görünüyo.
Şunu düşündüm. Ya ilaç almaya parası yetmeyen kişi ben olsaydım?
İlaç almaya paranın yetmemesi kadar zor bir durum yok bence.
Öyle bi olay işte. Aklımdan çıkmadı bi türlü. İçimi dökmek istedim...
Hocam yazdıklarınızdan zerre kadar etkilenmeyen katılaşmış kalpler var maalesef. Yaptığınız çok güzel bir davranış ve bu olay toplumun bir aynası. Maalesef bu durumda olan çok fazla insan var.
Toplum olarak daha fazla sorumluluk almamız lazım. Unutmayalım ki "Merhamet etmeyene merhamet edilmez."
Ben Hopa'da görev yaparken 1999 depreminde her şeyini kaybedip oraya yerleşen bir amca ile tanıştım. Adamcağız bir gecede apartmanını, arabasını ve bütün ailesini kaybetmiş. 1 hafta enkazda kaldıktan sonra kurtulmuş ama geride hiç bir şeyi kalmamış. Bazı insanlara masal gibi geliyor ama hepimiz aynı duruma düşebiliriz.
Allah yardımcımız olsun.
İnsanı insan yapan en güzel özellik MERHAMET...