Aralıksız, tam tamına 9 gündür uyumuyorum.
Nedenini bilmiyorum, gözümü kapatıyorum, sakın sessiz bir odaya geçiyorum yok. Hap almak istemiyorum 'normal' bir şekilde uyumak istiyorum. Ama yapamıyorum, normalde erkenden yatan bir insandım. Ne değişti bilmiyorum şimdi yatamıyorum vücudumun sanki uykuya ihtiyacı yokmuş davranması beni bir hayli yordu.

Şaka gibi geliyor ama, hiç bir şey olmamış gibi yaşıyorum. İşin ilginç yanı, bu durumdan rahatsızlık duymam gerekiyor, bilincimin kapanması veya bir hastalığa kapılmam gerekiyor ama yok. Sanki gece deliksiz bir uyku çekmişim gibi yaşıyorum.

Doktor olan bir çok arkadaşım var, bu konuyu sorduğum zaman sonuçları kötü olur diyorlar. Ben şahsen sonucununa veya olacaklara bakmak istemiyorum. Konunun aslına gelirsek psikolojik olduğunu düşünüyorum. Sevdiğim, ve bir dönem nişanlı olduğum kızla ayrıldıktan sonra evlenmesi ile bir çok olayın vuku bulması sebebiyle sanırım uykuya küs kaldım.

Kız arkadaşımla güzel bir ilişkimiz var idi. Bir kavga yüzünden, bir inat yüzünden ayrıldık. Ve bir kaç ay sonra nasıl oluyor aklım ermiyor evlenmiş olması beni çileden çıkarttı. Bir kaç hafta alkol bağımlılığısı olmuştum, sonra kendimi yavaş yavaş toparlamaya başladım. Alkolü bıraktım, bir çok şeyi de geri de bırakmaya başladım. Ama insanın bir çok yarası vardır kapanmayan bu yüzden bu yaram ebediyeten açık kaldı..

Kendime çeki düzen verdikten sonra onunla konuşmaya yeltendim, buluştuk. Oturduk bir köşede dertleştik, lakin, benim niyetim başkaydı kocasın'dan derhal ayrılmasını hatta kaçmayı teklif ettim. Bunun olamayacağını bir daha görüşmemizin uygun olmadığını söyledi. Sinirden deliye döndüm! "Yani, öyle bir hal aldım ki ben benlikten çıktım" kendisine sordum, neden yaptın bunu bize diye. Şunu döktü dudağından; sen yaptın bunu bize dedi senin eserin dedi..

Benim eserim 3 yıllık ilişki, 2.5 aylık nişanlı/sözlü sevdiğim kadınla kavga edip, ilişkinin bitişinin temelini oluşturdum. Çok güzel porte, çok güzel bir resim resmettim. Şimdi yaram daha da açılıyor, duyuyorum çocukları olacakmış. 've kendimi en derin kuyuya atıyorum' çıkmak istemiyorum..
Yavaş yavaş ayağa kalkıp işler alıp, işler vermeye başlıyorum. Ama tekrardan geliyor aklıma batırıyorum. Kumar gibi bir hayat yaşıyorum hep batıyorum..

Ve şimdi soruyorum, size; ben nasıl yatayım? Her uyuduğum zaman aklıma geliyor. Bu yüzden uyumak istemiyor beynim. Çünkü; onu gördükçe deliriyorum. Sevdiğim kadının eline birinin değmesini bile kaldıramayan ben. Ona o dokunuyor. Kaldıramıyorum, yıkılıyorum ama inatla ölmüyorum...