Şu yaşıma kadar çok enerjik hayatı yaşamayı seven her şeye pozitif bakan bardağın boş değilde dolu kısmını gören ben şu son 2 haftadır ard arda gelen hastalıklar ile ağrılar çekiyor yaşama sevincimi kaybediyorum resmen şuan hayattan tek beklentim bir an önce sağlığıma kavuşmak oldu. En zoruda seninle ilgilenecek hiç kimsenin olmaması.. aslında abim ve kardeşim var onları çağırırdım ama onlarda korona pozitif evden çıkamıyor çok doluyum şu sıralar şu yaşıma kasar yaşadığım onca olumsuz üzücü olaya rağmen hep dimdik durdum düşünmedim etmedim önüme baktım ama bu hastalıklarım ile uğraşırken bütün bu olumsuz şeyler canımı sıkıyor aslında çok ciddi hastalıklarım yok gaz sıkışması, mide ağrısı gibi hastalıklar ama evden yataktan çıkamıyorum buda psikolojik olarak unuttuğum unutmak istediğim her şeyi düşünmeme ve olanlar için üzülmeme sebep oluyor. Ne kadar yalnız olduğumu bir kez daha hatırlatıyor bana bu tür hastalıklar.. hasta olunca kusarken başımı tutan bir bardak su getiren kimsem yok varlık içinde yokluk yaşıyorum.. bu çok koyuyor çocuk yaşta büyümek zorunda bırakıldım bu çok koyuyor.. çocukluğumdan beri hastalanınca ağlayıp sarılabileceğim tek şey yastığım oldu.. Kusura bakmayın içim çok doluydu içimi boşaltmak istedim iki haftadır film izleyip kafa dağıtayım diyorum ama olmuyor. Sandığım kadar güçlü bir insan değilmişim ) Şu hayatta sağlıktan önemli hiç bir şey mal mülk hepsi yalan şükürler olsun halime allah beterinden korusun. Kafanızı şişirmişim biraz sanırım kusuruma bakmayın iyi forumlar 🙏😇