Bende aynı durumdayım. Gerçek hayatta pek arkadaşım yok, kız arkadaşım da sayılı hepsi de zaten arkadaş olarak görüyor. Bunlara alıştım. Neden mi diye sorarsanız kendimi normal hayattan dışlanmış hissediyorum. Boşverin başkalarını siz kendinize bakın. Çorap değiştirir gibi sevgili değiştirdiğinizi ve yıllar sonra evlendiğinizi düşünsenize, sokağa çıkıyorsunuz sürekli eski sevgilileriniz ile karşılaştığınızı. Ne kadar acı değil mi? Bence öyle.
Sevgiliniz olmayabilir, birisini sevemeyebilirsiniz. Bunlardan dolayı kendinizi garip hissetmenize veya başka bir şeye gerek yok. Her şeyin bir zamanı var. Gelince karşınıza birisi çıkar elbet. Üzülmeyin, darılmayın.
Özellikle çevrenizde bende olan gibi arkadaşlarınız varsa size tavsiyem direkt hayatınızdan çıkartın. Düşünmeyin. Kimleri kastediyorum onu da açıkliyim. Sevgili yapınca sizin gözünüze sokan veya hava atan tipler varsa ya mesafe koyun ya da çıkarın gitsin.
Sizin yaşıtınız birisi olarak söylüyorum, aynı durumdayım ve inanın gram pişman değilim. Olsun istedim, olmadı. Bazen de olmayacak duaya amin demeye gerek yok dedim çekildim kenara.
Doğum günü konusunda abim benim doğum günümde bizden habersiz evlendi ve o bile kutlamadı doğum günümü, annem falan bilmiyor bile. Fakat torunlarına gelsin tıkır tıkır hepsini sayar...
Neyse uzun lafın kısası sevgili vs. gelip geçici şeyler. Zaman her şeyin ilacıdır.
Arkadaş ortamlarına katılmaya buluşmalara katılmaya çalışın. Ben bunu da başaramadım kapattım kendimi 4 duvar arasına. Bakalım nereye kadar gidecek.
Kendinize dikkat edin, unutmayın hiçbir şey sizden daha önemli değil.
--
Ayrıca bu zorlu ve karanlık süreçte yanımda olan tek kişiye de ayrıca teşekkür etme ihtiyacı duydum. @MrsPapatyaaa; iyi ki varsın, iyi li yanımdasın