Bırakın burada duyar kasmayı, yok çaresizlikmiş yok şu bu.
Bu adamlara 20 yıldır ABD milyarlarca dolar yardım yaptı, 300.000 kişilik Afganistan ordusunu son teknolojik silahlarla, araçlarla, ekipmanla donattı.
1 tane bile kurşun sıkmadan ülkesini terör örgütüne teslim eden, karısını kızını bırakıp kaçan adamlardan ne olur?
Kime karşı savaşacak 80'lerden beri savaşla, bombalarla yaşayan bir ülkenin insanının kaçında normal psikoloji ve şiddetten kaçma - çekinme kaygıları olabilir? Sovyetlerden beridir bu adamlar büyük patlamalar ve bu kaygılarla doğmuş - büyümüş ve yetişmişler. Taliban terör örgütünün militanları İskandinav ülkelerinden gelmediğine göre, tüm herkeste korkuyla katılmadı her halde üst rütbelere kadar?
Yanlış anlaşılmasın ülkemize gelip yerleşmelerini doğru bulmuyorum ve bunu meşrulaştırmak için yazmıyorum bunu. Adamlarda hayat ciddiyeti, değeri diye bir şey kalmamış. Havaalanında bu şekilde toplanan insanlar için yaşamak veya ölüm bir anlam ifade ediyor mudur? Hepsi aslında parmaklıklar ardında olmayıp müebbet ceza yiyen insanlardan farksızlar. Ancak müebbet yemiş insanlar böyle ölsem ne kalsam ne kafasıyla takılıyorlardır herhalde.
Türkiye'de de arabaların camlarını zorla silmeye çalışan arsız insanlardan veya düğün araçlarının önüne atlayan sorumsuz ve saygısız çocukların-yetişkinlerin 15-20 TL uğruna insanlara önemli günlerinde yapışma, bulaşma, bela olma ve kendini olası bir trafik kazasına kurban edebilme cesaretlerinde görürsünüz bu bitikliği. Bu tarz insanlar bitiktir ve genelde kurtarılamazlar. Enerji anlamında değil misyon anlamında.