40'a merdiven dayarken genç arkadaşların ümitsizliğe düşmesi beni üzüyor öncelikle yazacaklarım benim hayat kesitim herkesin kendince hayat tecrübeleri ve zorlukları vardır burada benim için zor dönemlerden kesitler vererek yaşamanın bir lütuf olduğunu bir nebzede olsa hatırlatmak.

19 yaşında iş aramaya başlamıştım uzunca süre bulamadım sonra o dönemler internet cafe ler meşhurdu asgari ücretin yarısına sabah 08:00 - 24:00 çalışmaya başladım haftalık tatil desen sadece rüya. 8 ay çalıştım burada sonra 6 ay yine işsiz kaldım Tansaş süper markette işe başladım o dönem evlendim ama sezonluktum seni gece vardiyasına alalım dediler yoksa işten ayrılabilirsin deneme süresi vardı kabul ettim artık. Akşam 20:00 sabah 8:00 a kadar çalışıyordum yaptığımız iş koca koca tırlardan paletle malları indirmek kamyon dolusu karpuzu kucak kucağa paletlere yüklemek iş erken biterse mağazada ürünleri raflara açmak. Çok uğraştım çabaladım bir şekilde göze girdim sevgili mal kabul ramazan abi mağaza müdürüne ismimi söyledi kadroya kadım. 5 ay gece çalıştım ben eve gelince eşim evden çıkıyordu iş için haftada bir görüşüyorduk oda izinler tutarsa. Hayat herzaman zordu bizim için eşim yerel bir mağazada çalışıyordu ortalığı sel götürdü tabiri caizse 1 hafta b.k temizlediler aylık maaş asgarinin 3 te 1. Öyle böyle derken onuda migrosa soktuk. Seozun başlar hanımla görüşmemiz yine olasılıklar çünkü gece sayımları bitmez, gece çalışmaları bitmez. Bir yandan okul bir yandan evlilik derken kendi işimizi kurduk sonunda ondada bata çıka gittik ülkede sorun bitmiyorki ama biz artık uçurumun dibini gördüğümüz için çokta takılmıyoruz.

Bizim için tek hakikat var yarın sevdiklerimizin yanımızda olduğunu bilmek. Nefes almakta bir lütuftur arkadaşlar. Vaktinizi aldıysam afola.