Bundan 18-19 yıl önce ilaç ve hastane süreciyle ilgili şöyle radikal bir karar aldım.
Artık hiçbir şekilde ilaç kullanmayacağım, ağrı kesici bile içmeyeceğim.
Bu kararımla birlikte emin değilim ama 2002'den bu yana hiçbir şekilde ilaç kullanmadım. Sadece 1 kere parmağıma dikiş atıldığı için uyuşturmak amacıyla iğne vurdular başka bir şey yok.
Benim aşı olmak istemeyişimin ana sebebi bu. Aşı karşıtı değilim. Aşı olmak isteyenlerin kendi kararı olduğu gibi olmak istemeyenlerin de bu kararına saygı duyulması lazım diye düşünüyorum. Aşı olanların ileride herhangi bir hastalık geçirecekleri ya da farklı bir salgında vücudunun dirençlerinin daha çabuk kırılacağını da bilmiyoruz. Belki iyidir, belki kötüdür hiç önemli değil. Ben günümüz ilaç sektörüyle alakalı önyargılıyım. Bu yüzden bu düşüncemi son demlere kadar koruyacağım.
***
Aşağıdaki konu tamamen kişisel bir olay, isterseniz okuyarak zaman kaybetmeyebilirsiniz. Benim sağlık sistemine neden güvenmediğimi yaşadığım olayla anlattım.
Alıntı
Şimdi gelelim asıl konuya...
Babamla uzun yıllardır görüşmüyoruz, covid olduğu söylenince çok umursamadım, hastaneye kaldırıldığını öğrenince gidip gördüm zor nefes alıyordu ve pandemi servisine yatışına karar verildi. Pandemi servisinde de direkt yoğun bakım odalarına alındı ve refakatçi kim kalacak? diye sorulduğunda "ben kalırım" dedim. Normalde bu hastalıklarda refakatçinin olması yasak. Çünkü ben pozitif bile değilim ve babamın yanında günlerce, belki haftalarca kalacağım... (40 gün kaldım)
Odalar 7/24 kamerayla izleniyor, babam nefes almakta güçleniyor, ben sürekli sağa ve sola çevirmek durumundayım. Babam serumla besleniyor bana da yemek getiriyorlar, bazen dışarıdan da sipariş söyleyebiliyoruz. Yemeği yerken de camı açıp başımı dışarı çıkarıp atıştırıyorum, temiz hava alabildiğim tek nokta burası. Pandemi servisinde olduğumuz için ve dışarıdan da bilindiğinden dolayı bir gün odaya elinde şarjlı bulunan bir görevli geldi. Bundan sonra camları açmak yasak diyerek camları kilitleyip, açma kolunu söktü. Ben de bunları yaparken videoya aldım ve onları şikayet edeceğimi söyledim, hastanın yanında kesinlikle maskeyi çıkarmak yasak olduğundan yemeği nerede yiyeceğimi sordum. Tuvalette yemem gerektiğini söyledi. Bilenler bilir, devlet hastanelerinin odaları da tuvaletleri de çok hijyenik değildir. Odamızın içinde olmasına rağmen kokusu, basıklığı iç karartıcı cinsten.
Neyse, ben videoyu aldım ve twittera yükledim, o zamanlar memleketteyim, memleketteki il sağlık müdürlüğü, hastanenin profilini, büyükşehir belediye başkanı ve valiyi etiketledim. Aradan 5-10 dk geçti geçmedi görevli geldi camı eski haline getirdi hiçbir şey demeden gitti. Ben artık cama çıkabiliyorum ama diğer odalara baktım hiçbirini açmamışlar, oradaki insanlar hastayla aynı havayı solumak zorunda bırakılmış.
Bir de, refakatçiyim ama kaydım yok. Yani beni refakatçi gösteremiyorlar. Hemşirelerle falan tartıştım, neden kayıt almıyorsunuz gibisinden ama nafile. Gecenin yarısı sinirlendim görevli çağırdım. Eve gidip duş almam gerekiyor artık kokmaya başladım dedim. Olmaz dediler "temaslısın" diye geçiştirdiler. Ben o sinirle üzerimi değiştirip çıktım eve geldim. Yaklaşık 6 km yol yürüdüm, hiçbir araca da binmedim sonuçta temaslı sayılırım diye. Duş alıp hastaneye geri döndüm. Bu sefer benim TC'mi istediler ama form falan doldurmadılar. Ben de kayıt alıyorlar diye düşündüm. Aradan çok kısa bir süre geçti telefona mesaj geldi. Böyle böyle temaslı olduğuma dair... Neyse, babamın çıkmasından 5 gün önce falan oluyor bu durum. Babam entübedeyken son 4-5 gün kala biraz daha iyiye gitti ve eve gönderecekler diye hazırlanıyoruz. Son gün de herhalde eşi çıkacağını öğrenince o geldi son gün kaldı. Sonra onlar eve gitti, neyse...
Telefonum çaldı, filyasyon ekibi aradı kimlik teyit etti temaslısınız dedi evden ayrılmayın geliyoruz.
Dedim ki kiminle temaslıyım? isim söylediler.
Dedim bu kişi benim babam ve yaklaşık 40 gündür yoğun bakımda. Babam yoğun bakımdayken onunla nasıl temas kurabilirim?
...şöyle bi düşündü o zaman yanlışlık vardır dedi telefonu kapattı.
Ben 14 gün boyunca evden yine de çıkmadım. Son gün gidip test yaptırdım ve negatif olduğumu öğrendim.
Beni hastaneye refakatçi yazan hemşireler, her gün babamı kontrole gelen 3 farklı doktor, temizlik personelleri ve hatta hastanenin kantincisi "refakatçi" yasağı olduğunu bile bile sırf babamla ilgilenmek istemedikleri için sessiz kaldılar. Benim eve gidişim, kayıt dışı kalmam, sonra kayıt edilmem (twitterdan şikayet ederim diye korktukları için yaptılar), covid ile mücadelenin bana gerçek yüzünü gösterdi.
Bu örneklemelerimi ülkenin tamamına yayma niyetim yok. Öyle mücadeleler verdiler ki, gözlerim dolarak izledim ve okudum. Bu dünyada çıplak ayakla gezmeye razıyım yeter ki sağlığım yerinde olsun diyenlerdenim. Ve dünyada hiçbir şeyi dert etmemeyi de bu düşüncem sayesinde kazandım.
Geldiğimiz noktada, ülkede covidle mücadele insanların bulunduğu statüye göre şekillendiği için, tam takır herkes kesimden insan, esnafı, doktoru, başkanı, bakanı hepsine aynı kural uygulanmadığı için kesinlikle inanmıyorum.
Evet ama bütün dünyada böyle diyenler olacaktır. Evet bence bütün dünyanın düzeni bozuk. Salgın var mı? var. Ama insanların gözünü korkutmak için ilk zamanlarda sokak ortasında ölenler gösterildi, kaos ortamı yaratıldı. Ben olayın bu yönüyle daha çok ilgileniyorum. Ve şunu da hepimiz biliyoruz ki, kışa doğru yeniden yasaklar gelecek, esnafımız "turizm kaybımız olmasın" diye kışın evine ekmek götüremeyecek.
Çözüm aşı mı?
Evet mi? Hayır mı?
Doğruyu söylemek gerekirse ben iki cevabın da doğruluğundan emin değilim.
Doğruluğundan emin olduğum an aşı olacağım. Olmalıyım.
Aşı karşıtı olanlar için şunu söyleyebilirim. Yıllar önceye gidilsin, salgınlar dönemine... O günlerde bulunan aşılar sayesinde pandemi süreçleri geride kaldı. O günler de aşının belki %100 garantisi yoktu ama başarıyla sonuçlandı.
Bugün bu aşıyı olanlar bu ülkelere giremez gibi konular tartışıldığı sürece niyetin sadece aşı olmadığını görebiliyorum.
Umarım tüm bu düşüncelerimde yanılıyorumdur ve en kısa sürede her şey çok güzel bir şekilde rayına oturur.
Kimseyi yönlendirme niyetim yok, öyle anlaşılsın istemem.
Yaşadıklarımı ve düşüncelerimi paylaştım.