Merhaba, 10 yıldır homeoffice çalışan biri olarak pc başında çalışmayı aileye anlatmanın ne kadar zor olduğunu biliyorum. Üstelik de genç yaşta olmadığım halde
Yıllarca oyun oynadığımı ve iki tık tıkla para kazandığımı zannettiler. Yaşın henüz çok genç, elbette bir an evvel askerliği aradan çıkartman çok iyi olur. Fakat meselenin çözümü o değil. Tek çözüm diyalogtur. Öncelikle kendin sakin kafayla düşünüp konu başlıklarını, onlarla neleri konuşmak istediğini kısaca not al. Yazarak not almak her zaman iyidir. Sonrasında onlarla konuşmak istediğini, seni dinlemelerini rica et. Güzel bir çay demleyip sohbete başlayın. Lafını keserlerse, kısa kesip konuyu kapatmaya çalışırlarsa "sizinle konuşmaya, kendimi ifade etmeye ihtiyacım var. Siz benim ailemsiniz başka kiminle konuşabilirim" gibi cümlelerle sakin kalarak onlarda farkındalık yaratabilirsin. Ailelerimizle ve çevremizle yaşadığımız en büyük sorun iletişimsizliktir. Ne yazık ki bizim toplumumuzda hala ayıp sayılıyor. Küçükler konuşmaz deniyor. Bunu aşmak zorundayız ve tek yolu konuşmak. Onlar sustursa bile duygu ve düşüncelerini sakince ifade etmeye devam etmelisin. Birey olarak varlığını, yaşamakta olduğun hayatı ve hedeflerini kelimelerle açık ve sade bir biçimde dile getirmelisin. Günümüze ait terimler kullanmadan, yalın bir Türkçe ile bunu yapmalısın. Seni anlamalarına yardım et. İmalardan, tavırlardan, davranışlardan anlaöayabilir insanlar. Hatta yanlış bile anlayabilirler. En güzeli açıkça, imasız ve dümdüz söylemektir. Benim diyeceklerim bu kadar
Hayatta başarılı olmanı dilerim
Ah ablam kaç kez anlattım. Yetmedi iş yaparken bilgisayarımı ayağına götürdüm, her akşam yaptığım işleri saydım ama bir türlü anlatamadım. İnsanın Kendi anne babasının ("evlat ne yapıyorsun bunda akşama kadar, bir ihtiyacın var mı, neden bu kadar çok çalışıyorsun") dememesi beni kahrediyor. Psikolojik olarak gerçekten çok kötüyüm ve 2 yıldır bunu onlara sezdirmedim. Hiç bir kötü alışkanlığım bile yok, evden çıktığım da saygılıdır ama böyle yapmaları beni çok üzüyor. Bir kez oğlum ne oldu, neden geç kaldın ya da merak ettim aramak istedim demez de sadece azarlar işte bunu bir türlü anlayamadım.
Bilmiyorlar ki hayatım çok kötü gelecek kaygısı içinde can veriyorum, hayal dahi kuramıyorum bu yüzden bu kadar çok çalışıyorum ama 1 gün olsun sormadılar ya o bana çok koyuyor. Geçenlerde bir misafir abla geldi. Elimi tuttu, neden mutsuzsun? Kalbin kırılmış dedi ya yutkumadım. 2 yıl boyunca ailemin göremediğini o kadın 5 dakikada gördü.