Yaş 23 bu sene ünv yeni bitti. Ben yurtta kaldım 4 yıl orada kafam inanılmaz rahattı karışanım yok edenim yok bir kişisel alanım var ama bu pandemidir, şeydir evde kaldık bir şekil
ünv bitti bir kaç ay önce ( sınavlar vs ) artık burada kalmak bana ölüm gibi geliyor o kadar sinirli birisi oldum ki anlamıyorum kendimi. Ailemle aram çok iyidir arkadaş gibiyiz
onlar beni sever ben onları ama benim yaşamak istediğim gibi onlar yaşayamıyor onların yaşadığı gibi ben. Eve falan çıksam kiraya dünya para vericem ( ailenin yanında kalmak konforlu oluyor
yemek derdi yok kira derdi yok ) nasıl bir yol izlemeliyim sizce , siz kaç yaşında ailenizden kopmuştunuz ? evlilik falan işlerine girsem çok pahalı, sanırım beni hep maddiyat sınırlıyor.
Bir iş bulsam 3-4 k kazanç ile tek başıma yaşayabilir miyim onu da bilemiyorum.

Bu konfor beni çok törpülüyor yani benzetme belki saçma ama Kafesteki bir Aslan gibi hissediyorum onlar bana yemeğimi suyumu veriyor benden ne isterlerse yapıyorum
ama kafesteyim işte. nasıl anlatsam bilemedim

Askere mi gitsem şöyle sağlam bir tokat etkisi yaratırdı belki.