170 e yakın şiirim vardı birini buraya yazayım.
Kanser hastası olan babama bu şiiri ithaf etmiştim. Vefatından 2 yıl sonra yani lise 2 deyken yazmıştım.

-
Mapushanelere güneş doğmuyor
Ranzanın demiri sırtımı kemiriyor
Yaralarım azdı sızlıyor
Sal gardiyanKöyüm göreyim
-
Mapushanede yoktur dostum
Kırıldı kanadım yolundu postum
Geride kaldı bir yetim birde dostum
Sal gardiyan köyüm göreyim
-
Mapushaneler doldu taştı
Suçlu suçsuz karıştı
Ana ve yetimlerin gözü yaşlı
Sal gardiyan köyü göreyim
-
Mapushanede gün geçmiyor
Suçum ağır bitmiyor
Cellat ipim gerdi emir bekliyor
Sal gardiyan köyüm göreyim

yukarıda yazmış olduğum şiirimde,
Babam kanser hastası olduğu için yerinden kıpırdayamazdı yatakta yata yata böğrü delinirdi, kampterapi aldığı içinde acı çeker sancılanırdı. Son zamanlarında yanı geleni gideni pek olmadı, sadece annemle ben bakardım. Morg aracı evimizin önüne geldiğinde babamın sevenleri de sevmeyenleri de orada bulunmuştu, vefat etmeden önce yaklaşık 5 ay kadar yatakta yatmıştı bu süreçte kendisiyle konuştuğumda artık o da tahmin ediyordu vaktinin geldiğini, yanına oturur babamla birlikte ağlardık. Annem de gelir adamı üzüyorsun diye çıkartırdı odadan. Ölmekten korkuyor musun baba dediğimde korkmuyorum sadece sen annenele yalnız başına kalacaksın ona üzülüyorum derdi. Bu yazdıklarımın hepsini de şiirimde işlemeye çalıştım.