4 yıldır düzenli bir iş bulamadım. 43 yaşındayım ve emekli babam bana bakıyor yoksa sokakta yatıcam yeminle! Sabrediyorum, hayattan zevk almak alan bunlar artık benim için tamamen lüks haline geldi. Allah rızkı verir, Allah sabredenin yanındadır deniyor ama bu sınav dünyasında daha ne kadar sınava giricem belli değil. İnsan umut ediyor, akmasa da damlar insanın yüzü ayda yılda 1 kere güler değil mi? Damlamıyor! Kurudum çöle döndüm resmen. Bir de evli çocuklu olsam ne yapardım bilmiyorum. Artık benim için bu hayatta beklentiler o kadar düşük ki, akşamları soframızda bir tas çorba olsun, sokakta kalmayayım yeter diyorum. Şu an bu durumdayken, 50 yaşımı geçtiğimde ne yaparım orasını Allah bilir.