4 yıldır düzenli bir iş bulamadım. 43 yaşındayım ve emekli babam bana bakıyor yoksa sokakta yatıcam yeminle! Sabrediyorum, hayattan zevk almak alan bunlar artık benim için tamamen lüks haline geldi. Allah rızkı verir, Allah sabredenin yanındadır deniyor ama bu sınav dünyasında daha ne kadar sınava giricem belli değil. İnsan umut ediyor, akmasa da damlar insanın yüzü ayda yılda 1 kere güler değil mi? Damlamıyor! Kurudum çöle döndüm resmen. Bir de evli çocuklu olsam ne yapardım bilmiyorum. Artık benim için bu hayatta beklentiler o kadar düşük ki, akşamları soframızda bir tas çorba olsun, sokakta kalmayayım yeter diyorum. Şu an bu durumdayken, 50 yaşımı geçtiğimde ne yaparım orasını Allah bilir.
Hem sizin hem konu sahibi arkadaşın yazdıkları üzülerek okudum fakat ardından dönüp bakınca aslında kişisel olarak anlattığınız bu durum son bir yıldır ülkedeki milyonlarca kişide mevcut, her gün bir çok dertle sorunla uğraştıktan sonra canım çok sıkılıyor imtihan diyorum ardından tam ama! diyecekken öyle dertler görüyorum ki derdim var demekten utanıyorum. Elbette maddi konular çok önemli ama şu içinde bulunduğumuz toplu çöküş halinde hayata sarılmaya sebep olacak sebepleri manevi konularda, inançta, sevgide, iç huzurda aramamız gerekiyor. Her ne olursa olsun bu forumdakilerin hayata umutla bakanlar olduğunu düşünüyorum, 17 yaşında iş kovalayan da 50 yaşında ticaret yapan da; ben diğerleri gibi değilim, ben hayatla, kötü şartlarla savaşıyorum mücadele ediyorum diyor bana göre. Asla pes etmeyin, güzel baharlar çetin kışların ardından gelir.