Konu hem ekonomik hem eğitimle alakalı. Yukarıdaki yorumlarda öğretmenim çok güzel yazmış. Ama tıpkı onun dediği gibi birbirini destekleyen onlarca sebep yazılabilir buraya. Ben 97 doğumluyum. Benim çocukluğumda mutluydu. Lise yıllarıma kadar her şey normaldi. Ama son zamanlarda her şey tepetaklak. Bu hem ekonomik nedenlerden hem de psikolojik nedenlerden kaynaklanıyor. Maalesef toplum olarak tepemizde kara bulutlar ile geziyoruz. Sağına baksan umutsuz, karamsar soluna baksan gergin, mutsuz insanlar var. Bir araya gelinen zamanlarda ilk 3-5 dakika sonrasında insanların muhabbetleri hep aynı. Ya siyasi tartışmalar ya ekonomik sorunlar ya hak özgürlük konulu sohbetler dönüyor. Kimse yaptıklarını, yapacaklarını, hayallerini anlatmıyor. Bazı arkadaşlar gençlerin bilgisayar oyunlarıyla, teknolojik aletlerle hantallaştığını söylüyorlar. Onlar katılmakla beraber buna sebep olan şey gençlerin kendisi değil. Günümüzde buna sebep olan çoğu zaman aileler de değil. Amacım herhangi bir siyasi tartışma değil ancak günümüzde anne babalar çocuklarını alıp kaç kez tatile, geziye, kampa gidebiliyor. Son yıllarda birçok sebepten ötürü herkes evinde. Amacım drama değil ama kendimden de bir şeyler katayım. Matematik öğretmenliği mezunuyum. Okulum biteli 2 yıl oldu. 3. kez sınava hazırlanıyorum. Bunun yanında açılan tüm memuriyet kadrolarını kontrol ediyorum. Son zamanlarda sürekli işçi ilanlarına ve herhangi bir alanda tecrübe istemeyen tüm özel sektör iş ilanlarına da göz gezdirmeye başladım. Kendimi yüceltmek ya da başkasını hor görme amaçlı söylemiyorum ama resmi bir diploma ile öğretmenliği tescillenmiş biri olarak ben bu durumdayım. Diğer mezunları siz düşünün. Aslında mutsuzluk bir tercih ama onun tercih edilmesi için bir çok etmen ortamda mevcut.