Yeni nesil gençliğin durumuna çok üzülüyorum. 2 tane çocuğum var 12-14 yaşında.
22-24 yaş arası 4 yeğenim var.
Hepsi problemli. Mutsuz, umutsuz, tembel, amaçsız. Sabaha kadar oturuyorlar pc başında, akşama kadar yatıyorlar.

Ben onların yaşlarında çok mutluydum. Babamı çocukken kaybettim ama anam aslan gibi arkamda durdu.

Devlet Üniversitesinde okudum ve okuduğum her sene part-time çalıştım. Burger King'te yerlere paspas attım, şoförlük yaptım, gazete dağıttım, maçlarda köfte sattım. Sürekli faaliyet vardı.

İnanılmaz mutlu geçti gençliğimiz. Harika tatiller yaptım. Altımda hep arabam vardı, cebimde param vardı. Arkadaşlarım harika insanlardı.
Şimdi bakıyorum, istisna belli kesim haricinde gençler mutsuz. Arkadaşları bile yok. Ne kadar acı!

Bizim de gençlerden farkımız yok aslında. İnanın bazen nefes almakta zorlanıyorum. Günde 12-15 saat çalışıyorum. Makale yazıyorum. Sosyal hayat sıfır. Çünkü yetmiyor. Bir kaç sene sonra sağlığımı kaybedersem bu işi de yapamam.

Velhasıl kelam.. Cümleten umutsuz yaşıyoruz.

Hadi bizden geçti ama gençler bunu kesinlikle hak etmiyor! Kesinlikle!

Bilemiyorum..