Yıl 2005. Annem, babam ve tüm kardeşler oturup sofradaki aynı tavadan balık yediğimiz günler. Windows XP zamanları. Geçim derdi pek yoktu. İnsanlar bu kadar kirlenmemişti. Sonra o kardeşler arasından en birleştirici olanı, en delikanlı olanı 32 yaşında göçtü. Şimdi pek çok şeyimiz var. Fakat o günden sonra trilyonlarım olsa, altın tavalardan altın kaplama balıklar yesem yine de hepsi boğazıma dizilir. O zamanları hatırlasam gözlerim dolar. Evliyim de şimdi. Gözyaşımı kimseye göstermeyi pek sevmem. Ama özellikle erkek cinsinin gözyaşı içine aktı mı adamın içini çürütüyor. Allah kimseye mutlu günlerini aratmasın...