Öncelikle başınız sağolsun. Bende 11 yıl önce annemi doktor ihmalkarlığı yüzünden kaybettim. Daha 17 yaşındaydım, 4 çocuklu ailenin en büyüğü. Baba tır şöförü, hayatı idame ettirebilmek için uzaklara girmek zorunda. Adamın başka yapabilecek işi de yok. Burada arkadaşın " İnsan babasız yaşarda , annesiz çok zor kardeşim." sözünü tüm iliklerime kadar yaşadım. Kardeşlerime annelik de yaptım babalıkta. Baba yolda direksiyon sallıyor. Evde düzen yok. Herşeyimden fedakarlık ettim. İlk başlarda hiç çıkaramadım aklımdan. Akşam işten eve gelirdim, sanki yaşanan herşey rüyaymış yada şakaymış da kapıyı annem açacakmış gibi hissederdim. Defalarca bu hissi yaşadım. Biliyordum saçma olduğunu o hissi yaşamak istedim belki de. Gece yatmadan önce sayısızca kez annemi rüyamda göreyim diye dua etmişimdir. Sana tavsiyem gerçekten çok zor bir durum ama geriye takılırsan çok kötü oluyor. Hayat devam ediyor ve geride takılıp kalırsan, hayat daha perişan ediyor. Artık sorumlulukların var güçlü olmak zorundasın. Ve şunu iyi bilmelisin ki düştüğün zaman eş dost, akraba dedikodunu yapmak için fırsat kollayacaklar. Lütfen onlara bu imkanı verme. Öz amcamın evde yüzümüze gülüp, dışarıda "bunlar 1-2 seneye kalmaz dağılırlar. çocuklar kötü yola düşer, ailemizi rezil eder" sözlerini hatırlıyorum. Kapı komşumuzda yıllar sonra babanneme "sizin ailenin dağılmasını bekliyorduk ama birbirinize sahip çıktınız. toparlandınız" dediğini biliyorum.
Kardeşim kusura bakma acına dokunduysam. Demek aynı şeyleri yaşıyor her annesini , babasını kaybeden. Akraba baskı , mahalle lafları vs. çok televizyon izlemem ama bu Tv8 de kırmızı odada erkan petekkayının bir sahnesinde anne çocuğa nefes olur , baba ise hayat olur demişti. O kadar etkilendim ki bu söze işte annesi olan anca nefes alıyor , babası olan hayat buluyor. Allah hepimize yardımcı olsun.