hep şu şekilde düşünmekteyim
bir insan ortalama genel bir insan yapısından aşağı veya yukarı ne kadar uzaklaşır ise o kadar mutsuz olur
hepimiz averajda kaldıkça mutluyuz

mesela düşünün uzun boylu birinin kendisini şanslı olduğunu düşünebiliriz ama kendisine sorsanız uzun boyu üzerine şikayetçi olacaktır
çünkü hayat ortalama insan boyundakilere göre tasarlanmıştır

veya renkli gözlü olan birini şanslı olarak düşünebiliriz ama gözün renkli olması bir göz hastalığı olup ileride diğerlerine göre gözünde daha sağlıksız durumlar ortaya çıkarabilecektir

ileri zekada olan biri için ise hayat ona mutluluk getirmeyebilir (umarım sizin kardeşiniz için getirir)
çünkü bir süre sonra etrafındaki insanların zeka seviyesi kendisi ile eş olmadığını anlayacak ve kendisini karşısındaki kişiye ifade edemeyecek veya karşısındaki kişinin anlattıklarını kendisi farklı bir düzeyde olduğu için anlayamayacaktır
işte bu da kişinin toplumdan ve çevresinden soyutlanmasına yalnızlaşmasına yol açabilecektir.

bence bu sürece çok dikkat etmelisiniz kendisinin zeka düzeyi ve çevresindekilerin zeka düzeyi arasındaki farkı anlamalı ve "uff salak bunlar" demeden hayatına yön vermesi yolunu açmaslısınız

hayatta bir süre sonra anlaşılacak tel şey gerçek olanın önce sağlık ve sonra mutluluk/huzur olduğudur, para pul önemli değildir
umarım inşallah kardeşiniz sağlık huzur ve mutluluğu elde eder sizin gibi bilinçli abisi sayesinde

hayırlısı olsun diyelim