aramizda muhtemelen 30dan fazla yas var.
degisen birsey olmamis, senaryo ayni oyuncular farkli.

benim gördügüm darbe basarili da oldu, milyonlarca kisiyi etkiledi.
ekonomik kriz desen bir tane degil, krizleri yasandigi yillarin adiyla adlandiriyorduk.
yoksulluk ayri yokluk ayri dertti, bazi seyleri parasini versen de alamiyordun, gelmiyordu Türkiyeye.

okullar ve ögretmenler simdikinden iyiydi sanirim tek fark bu.
biz yine simariktik ama ögretmenlerimiz idealistti, halen hayatta olan ögretmenlerimi ziyaret eder, ellerinden öperim.
imkan yoktu, calisacak yer yoktu, is yoktu, calissan da aldigin para tek basina seni gecindirmeye yetmiyordu.
bir ailede 2-3 kisi calisirsa borcsuz yasanabiliyordu insanlarin mantigi daha farkliydi.

zengin ile fakir arasindaki ucurum yine kesindi ama tv araciligiyla insanlarin gözüne sokulmuyordu
dolayisiyla daha kolay mutlu oluyordu insanlar, daha kücük seylere seviniyorduk.

bu yokluk icinde, ankaranin herhangi bir orta okuluna giden ben daha yasim 17 bile olmadan basladim ayni seyleri düsünmeye.
basimda bir baba olmadigi icin annem ve kardesime bakmam da gerekiyordu.
geceleri sabahlara kadar uykusuz gecirdim, düsündüm cikis yolu bulamadim.

kendimi ise ve calismaya verdim.
kücük bir isyeri actim ve calismaya basladim.
elimden gelen isler yapiyordum, sartlar da uygun degildi yani daha türkiyede internet yoktu öyle düsünebilirsin.
hasbel kader bilgisayar konusundan anlasan da para etmiyordu, kimsede bilgisayar bile yoktu.
kendimi calismaya, sadece calismaya verdim.
öyle cok calistim ki, bunalima, depresyona firsatim kalmadi.
isle tedavi oldum.

bu hem psikolojime iyi geldi, hem ekonomik olarak getiri sagladi.
aradan cok zaman gecti, söyledigim gibi, senin yaslarinda degilim.
ne olduysa iyi ki olmus, ne yaptiysam iyi ki yapmisim diyorum simdi.
sana da önerim bu kendine bir hedef koy, calismaya basla.
onun bunun yaninda da calisma, kendine calis.
böylece fazla calisirsan ödülünü sen alirsin, patronun degil ve bu seni daha cok calismak icin kamcilar.