Anlıyorum. Epey sıkıntılı geçiyor ilk dönem sizde de demek. Benim de teşhisin konulduğu ilk 3 ay anlatılmaz sıkıntılı geçmişti. Ta ki hastalığı ve vücudumun durumunu öğrenene kadar. Bir anda dayatılan diyet ve ilaçlar kadar sürekli onu yapma bunu yeme şunu içme... Şu bitkiyi dene, filanca yere git.... vs. vs. Herkes elbette iyi niyetle yaklaşıp bir şeyler tavsiye eder ama bu hasta tarafında daha büyük bir strese ve üzüntüye neden olur. Size naçizane tavsiyem, ilk önce hastalığı tanıyın. Ne olduğunu ve neden olduğunu kanıksayın. Sonrasında kardeşinizin vücudunun durumunu teşhis etmesi gerek. Doktor değil ama kardeşiniz kendisi farkında olacak. Ben mesela yaklaşık 3 aylık bir bocalama evresinin ardından, bir tesadüf ile bünyemin sadece harekete ihtiyacı olduğunu öğrendim. İşimin bilgisayar başında olması nedeniyle yaklaşık 12 saat masa başında kalmak ve aldığım şekeri yeteri kadar harcamıyor olmak nedeniyle hastalığın başgösterdiğini fark ettim ve düzenli yürüyüş ve spora başlamamla birlikte, tüm hastalık belirtilerimden tek tek kurtuldum. 16 x 2 başlanan insülin de şu an 5 x 2 ye kadar indi. Çok kısa bir süreye kadar pankreasın yeterince dinlenmesi sonrası da iğne değil hap kullanmaya başlayacağımı söylüyor doktorum.
Kardeşinize bu durumumu aktarırsanız belki biraz faydası olacaktır diye düşündüğüm için yazdım. Malum "eşekten düşenin halinden yine eşekten düşen anlar"....