4-5 yıl önce evdekilerle kavga edip evi terkettim. Memleketime gidip 3 ay kadar sokakta (camide) kaldım soğukta kışın, 3 ay kadar da öğrenci arkadaşların evinde kaldım. 6 ay kadar işsiz kaldım. Benim memlekette yazılımdan anlayan çok insan yok bu yüzden işte bulamadım. Kapı kapı tüm web sitesi yapan firmalara girip "selamın aleyküm eleman lazım mı asgari ücrete çalışırım" bile dedim. Fabrikalara başvurdum ama şeker fabrikası olduğu için oda dönemsel işci aldığı için oda olmadı... 19. dönemde PÖH alımlarına başvurdum parkuru 47 saniyede geçmeme rağmen sözlü mülakatta elendim.

Tam ümidimi kestim ki bir telefon geldi istanbul'dan bizimle çalışır mısın diye. 1 ay arkadaşımın evinde kaldım İstanbul'da . Oda 8-9 mt2 odaya 450tl kira istedi diye ordan da ayrıldım. Sonra yaptığım projeleri görünce başka bir şirket aradı gel bizimle çalış diye. 2-3 şirket daha değiştirdikten sonra

Yani demeye çalıştığım; pes etme, dön bir bak etrafına dünyada neler oluyor neler. Sen sabredersen, kendini sürekli geliştirirsen hayatta her şeyi başarırsın ben bunu gördüm ve yaşadım.

Ayrıca psikolojik destek alabilirsin bunda utanılacak bir durum yok. Şimdi ki psikologlar danışman gibi zaten şunu şöyle yap bunu böyle yap diye tavsiye veriyorlar. Bana günlük tutmamı tavsiye ettiler. Günlük tutmaya başladıktan sonra günlerimin aslında düşündüğüm kadar boş geçmediğini farkettim.