Hayatımın en güzel yılları rahmetli babam yaşarken ve ben çocukken okul çıkışlarında onun iş yerine gidip iş çıkışı birlikte döndüğümüz günler olmuştu, yolda bana sürekli dondurma ve bisküvi alırdı, çocuktum, çocuk gibi de sevinirdim.

En kötü yılları ise babamı kaybettikten sonra özellikle eğitim hayatımda öğretmenlerim başta olmak üzere çevreden sürekli "Baban ne iş yapıyor?" sorusunun sürekli yöneltildiği yıllar olmuştu. Bazen cevap veriyor, bazen verecek bir cevap bulamıyordum çocuk aklımla, bazen de yine belediyede memur demeye devam ediyordum acınası gözlerle bakılmaması için.