Akıl, düşünmek, araştırmak gibi kavramları kullanıyorsun ama cümlenin en başında düşünmeye gerek olmadığını söylüyorsun. Bu saatten sonra sana diyebileceğim pek bir şey yok aslında. Sen kendine bir "doğru" bulmuşsun ve onun üzerine düşünmeyi söylediğimde reddediyorsun. Ve kurduğun analoji ile de aslında tüm anlatmını yanlış bir temel üzerine kuruyorsun. Gerçeği öğrenmeyi reddeden sana değil, bu konu da kafası karışık olan kişiler için yazıyorum. Senin gibi mutlak hakikati bulduğunu iddia edenlere hiçbir sözüm yoktur. Yanlış olabileceğinizin (olabilecek, olabilecek, olabilecek e-bilir, e-bilmek [85 IQ seviyeninde de anlaşılması için] bunu ihtimal derecesine getirdiğinde) sorgulama gücünün arttığını görebilirsin.

Anadan babadan ve çevreden duyduğun için inanırsın. İnancını ve akideni sen mi oluşturdun? Yoksa birilerinden mi duydun? Dolayısıyla bu fikir sana ait değil, bu din senin değil, başkalarının sana aktardığı bir şey. Burada anlaştık. Din senin kendinin değil, başkasının sana söylediği bir şey. Yazı da geçen "babanı hiç görmedin ama daha önce var olduğunu kabul ediyorsun." Bu analoji belki tanrı için yapılabilir ama asla kendinin elçi olduğunu iddia eden bir kişiye argüman olarak gösterilemez. Bak herkesin babası var, biyolojik olarak senin var olman için bir babaya ihtiyacın var, dolayısıyla böyle bir şeyi kabul ediyorsun. (EXPECT JESUS ) Fakat bir kişinin peygamberlik iddiasında bulunmasıyla ve senin onu hiçbir şekilde ne mantıkla ne bilimle ne başka bir şeyle kanıtlayamadığından dolayı sadece bir inanç olarak kalır. Siz inancı yani zannetmeyi yüceltiyorsunuz. Ve konuşmanın geri kalanını sırf daha önce duymadığım bir argüman var mı diye okudum ama hepsi boşşşş. Kuran'ın değiştirilmemesine kanıt olarak, hafızların ezberlediğini ve insanların gözüne batacağını söylemen mesela. Bu ne? Bu nasıl kanıt Allah aşkına?? Kanıt değil bunların hepsi varsayım. Bilmiyorsun, bilmişlik taslma! "Bu bilgileri birleştir, bul bakalım" diyerek bir yere varamazsın. Karşında çocuk yok senin.