Uygur Türkleri hiç aklımdan çıkmıyor.. Bazen sabah uyandığımda kahvaltıya oturduğumda, bazen eşimi dostumu göreceğim heyecanı yaşadığım zamanlarda.. Yeme içmeyi geçtim artık, insanların ruh halini düşününce bile çok duygulanıyorum. Oradaki masum insanlar için yaşamak resmen işkence.

Çok his var içimde ama kelimeye dökemiyorum. Müslümanlar olarak ne yazık ki görmezden geliyoruz. Bunun hesabını veremeyiz. Allah bize yardıma mutaç olanlara yardım edin diyor. Biz ise Allaha "Allahım Uygur Türklerine yardım et", yardıma ihtiyacı olanlara yardım et diyoruz.

Pasif olduğumuz sürece de bu zulümler hep devam edecek. Geçmişte örneği çok, şu anda zaten görüyoruz, gelecekte de olacak.