Asıl olan güçlü karakter sahibi olmaktır.
Güçlü karakteri olmayan sevse de sevilse de bir işe yaramaz.

Güç para pul, mal mülk, mevki makam demek değildir.
Para, mal, makam şans eseri elde edilebilir ve bu şekilde elde edilirse kalıcı olmayabilir.
Güç stabil, tutarlı ve kararlı şekilde ortaya irade koyabilmektir.
Bu şekilde iradeli ve disiplinli yaşayan insanlar başarılı olurlar ve hayatta daha güçlü konuma gelirler.

Sevgi ortaya eylem konulmadığı sürece sadece boş laftan ibarettir.
Güçlü karakteri olan insanlar sevgilerini eylemleri ile gösterirler.
Sevgilerini eylem ile gösterdikleri için diğer insanlar tarafından da sevilirler.

Oysa iradesiz güçsüz insanlar da severler.
Ama sevgileri onlara bir güç, bir irade, ekstra bir yetenek kazandırmaz.
Güçsüz insanlar için sevgi seni seviyorum demekten öteye geçmez ve lafta kalır.

Yani güçsüz karakteri olan insanlar sevgiden güç alamazlar, sevgi ile güçlü hale gelemezler.
Güçlü karakteri olan insanlar ise giderek çevrelerinde daha önemli ve daha sevilen bir posizyona gelirler.

Yani önce irade, önce güç.
Güçlü olmayanı kimse sevmez.
Güçlü olmayanın sevgisi de faydasızdır.