Selam dostlar,

Dedem 2 senedir kanser hastası aynı zamanda siroz ve akciğer kücülmesi de çıktı ama son 1 senede resmen çöktü adam. Aylardır yemek yiyemiyor mama ile besleniyordu. O kadar zayıfladı ki gözümüzün önünde afrikada aç insanlar olur ya o şekilde kemikleri ele geliyor artık.

Pazar gecesi yanına gittik son kez görürüz diye havaya bakıyor öylece zor nefes alıyor avuç içleri parmakları morarmış. Biz gittikten sonra birazcık kendine gelir gibi oldu ama ses telleriyle konusamıyor nefes ile bir şeyler anlatmaya calısıyor. Allahım kimseyi elden ayaktan düşürmesin. Anneanneme kucak dedi birbirlerine sarıldılar anneannem "53 sene sonra beni bırakıp gidiyosun he dede" diyince hüngür hüngür ağladım tutamadım kendimi. Hayatımda hiç yakınımı bu kadar sevdiğim birini kaybetmedim hiç bu durumda da görmedim. GErçekten çok zormuş. Yanına yattım ellerini tuttum öptüm. Aslında bilinci yerinde fakat su bile içince çıkarıyor artık midesi almıyor hiçbir şeyi. Takati kalmadı bu illet yüzünden. Doktorlar da kemoterapiyi kaldıramaz dediği için tedavi yada hastaneye yatırmadılar. Dua ediyoruz Allahım acısız ağrısız sızısız alsın canını diye.

Durum böyle olunca insanın bütün hayatı gözünün önünden geçiyor anılarını sürekli canlandırmaya çalışıyor gözünün önünde. Dedem babam kadar yakındır çok çok emeği var üstümüzde. O halde bile dayıma diyor ki koyun keste yedir çoluk çocuk yesin diyor. Sevdiğimiz insanların kıymeti böyle zamanlarda çok daha anlaşılır oluyor ama iş işten geçiyor maalesef. Yarına ne olacağımız belli değil.
Aklım sürekli orda sürekli bunlar geçiyor yazmak içimi rahatlatmak istedim belki bir dua eden olur hem.