Aslında ufak tefek detaylar var. Onlarda pek bir aile yapısı yok. Ben mesela ailemle kalıyorum, ailemde kronik rahatsızlığı olan kişiler mevcut. Onlardan daha fazla her şeye dikkat ediyorum. Yani ben kendimden önce, ailemi düşünüyorum. Bizler de sahiplenme duygusu, düşünme duygusu daha fazla sanırım.

Yakın bir arkadaşım babasını covid-19 yüzünden kaybetti. O zamana kadar hiçbir şeye dikkat etmedi, hiçbir kurala uymadı. Meğer kendisi eve taşıyıcı olarak gelmiş (sıfır belirti) babasına bulaştırmış. Babası vefat etti. Bu olaydan sonra, aniden saçları falan beyazladı adamın. Bir ömür boyu vicdan azabı ile yaşayacak şimdi.

Üzücü...