Valla hocam şimdi buraya yazsam her şeyi deniz derya olur. Olay kaygı bozukluğu yada psikolojik bir sorun değil. Ben şu memlekette doğdum doğalı 24 senedir yaşıyorum, bir işim hiç bir zaman normal yolunda gitmedi. Hiç bir işim. Ya önüne engel oldular, ya da önünü kesmeye çalıştılar. Hayır bunlar da olmadı üstüne covid. Covid de tek düşündüğüm sağlık olarak aileme ve bana bir şey olmasın. Bittiğinde elbette yeniden hayat devam edecek. Olay covid - o bu falan değil. Malum covid var olduğundan beridir durumlar psikolojik olarak karışık.

Şöyle söyleyeyim 2 sene önce avrupa da bi savunma şirketinin oluşturduğu konsorsiyuma plan ve proje gönderdim 15 bin euro verdiler. Onunla da araba almıştım. Bu projeyi Türkiye'de kurumdan kuruluşa her kademeye gönderdim bir insan evladı mı dönmez ? Hiç birisi dönmedi. Memleketi kötülemek kolay, kimse yardım etmiyor falan demekte kolayda.. Hocam siz söyleyin, elin adamı proje için böylesine destek veril mektupla davet gönderiyorken, doğduğum memleket neden planıma projeme sahip çıkmıyor? Neden? İnanın olay kaygı bozukluğu vs değil. Olay tamamen ülke de yüksek mevki sahibi insanların hiç bir şeye dönüp bakmaması.

Ülkede ki genç kesim olarak önümüzü göremiyoruz. Sisle kaplanmış bir yol, elimizde el feneri yok.. Uçurum varsa da düşüp yuvarlanacakmışız gibi..

Anlayacağınız, gençlik olarak da bu ülkenin bir genci olarak da eriyip gidiyoruz. Düşüncemi soracak olursanız, 6 senedir uğraştığım destek almaya çalıştığım projeme 2 ay önce estonyadan teklif geldi. Bu saatten sonra memleketin nereye gittiği değil, benim nereye gidip ne yapacağım önemli. Planımı projemi toplayıp başka memlekette kendi çalışmamı yürüteceğim.

Üzgünüm.. Gençler olarak yalnızca kırıldık o kadar.

Saygılarımlar..