12-13 yaşlarımda panik atak rahatsızlığına yakalanmıştım. O dönem çocuk olduğum ve bu konuda bilgisiz olduğum için kalp rahatsızlığından şüphelenmiştik. Çünkü ne zaman evden çıkıp okula yürümeye başlasam ( ki okul 5dk mesafedeydi) senelerdir hala tam tarifini yapamadığım "etrafın sahteleşmesi" hissi başlıyor akabinde ellerimin parmak uçları başlıyor ve sonrasında da komple kollarım uyuşuyordu, dolayısıyla yığılıp kalıp insanlardan bana eve kadar eşlik etmesini rica edip eve geri dönüyordum. Kalp sorunu sandığımız için bir dizi doktor ve bir dizi test geçirdim fakat bir sonuç elde edemedik. Sonrasında bir psikolog vasıtası ile panik atak olduğumu öğrendim. O dönemki doktorumuz yaşım küçük olmasına rağmen xanax ve lustral başlamıştı. Yanlış hatırlamıyorsam lustrali düzenli xanaxı atak durumlarında kullanıyordum. Tabi bu dönem 6-7-8. Sınıf dönemlerime denk geliyor, övünmek gibi olmasın bu döneme kadar kolejlerden teklif almış deneme sınavlarından tam puana yakın puanlar alan geleceği çok parlak bir çocuktum. Fakat ne yazık ki bu sancılı süreçte her sene okulun yarısına gidemiyordum. Çok uzattım farkındayım ama; sonrasında bu ataklar git gide azaldı. Sanırım bunda sorunun sebebini bulup bunun üzerine gitmemin payı vardı. Ben evimden, ailemden ve en çok da annemden ayrılmaktan korkuyordum. Zamanla bu korku bende azaldıkça ve de büyüdükçe panik atak iyice seyreldi, akabinde lise dönemimde tamamen durdu. Şuan 24 yaşımdayım ve sanırım rahat bir 8-9 senedir panik atağın p'sini geçirmedim. Ki temel sebebi ailemden ayrı kalma korkusu olmasına karşın bundan 5 sene evvel babamı kaybettim o dönemde bile depresyon sorunlarım olsa dahi hiç kriz geçirmedim. Kusura bakmayın bu saatte böyle uzun bir yazı yazdım yukarıda bir abimiz uzun uzun yazdı diye. Umuyorum ki az da olsa faydası olur. Sevgilerimle yazım veya anlatım hatası olduysa affola