Açık açık konuşacağım bu mesajımda. 22 yaşındayım bu platformdaki çoğu kişiye göre küçüğüm senin gibi. Abiler, ablalar anlayışla karşılarlar diye düşünüyorum.

Canım kardeşim benim, 22 yaşındayım seninle aynı duyguları paylaşıyor gibiyim. Son 11 günde parça parça olarak toplamda 15-16 saat civarı uyudum bu hisler, duygular yüzünden. 16 yaşında tanışmıştık öyle böyle yıllar geçti aradan 20 yaşıma girmeme 2 ay kala sevgili, hayat arkadaşı olmuştuk. Şuan beraber olsaydık 32. ayımızı kutluyor olacaktık ama olmadı.

3 ayı aşkın bir süre oldu ayrılalı, en son 10 gün evvel görüştük kendisiyle. O günden bugüne hayatımın hiç bir döneminde olmadığı kadar bunalımda hissediyorum kendimi. Ne yaptığım işe kendimi verebiliyorum ne üniversite sınavlarına ne de normal yaşantımda düzgün giden bir şey yok 3 aydır. Emin ol seni şuan en iyi anlayanlardan biriyim. Bunu atlatmam gerektiğini biliyorum ama yapamıyorum. Her yolu deniyorum bunun için. Kendime bir blog açtım oraya her gün içimdekileri yazıyorum bir nebze olsun iyi geliyor. Yasak sabah 05.00'de bitiyor, atıyorum kendimi dışarı, sokaklara. Gün doğana kadar yürüyorum kulaklığımı takıp. Yürürken ağlıyorum, oturuyorum yine ağlıyorum. Soğuk hava içime işlediğinde bile onu düşünmek içimi ısıtmaya yetiyor. Ben galerime giremiyorum 3 aydır fotoğraflarımızı görürümde kötü olurum diye, her gün kendimi sokaklarda buluyorum. O ise hayatına devam ediyor, gülüyor eğleniyor. Benim her gece tabiri caiz ise ciğerim parçalanırken o mutlu mesut yaşamına devam ediyor. Yüzüne karşıda söyledim belki kalemliğinden kalem eksilse daha çok üzülürdün sen diye. Çok çabaladım bu 3 ay içerisinde. Yeri geldi gururumu ayaklar altına aldım, hayatta yapmayacağım şeyler yaptım. Sonradan gördüm ki hepsi boşa. Görmek isteyen görüyor çabanı, sevmek isteyen saçma sapan bir şey buluyor seviyor seni. Ben kendimi harcıyorum aylardır, sen harcama. Sevginin, inancının peşini bırakma ama kendini de yitirme benim gibi. Sevmek ve sevilmek, bu duyguları tatmak "bana göre" dünyadaki en mühim şeylerden.

Buradaki büyüklerimizden sonra bana pek düşmez ama bu yazdıklarımı bir abi tavsiyesi olarak alabilirsin. Ne olursa olsun akışına bırakmak gerekiyor bazen. Seviyorsan hala canı sağ olsun demeyi bil ve önüne bakmaya çalış. Hayatın, zamanın kendi akışına bırakmak gerekiyor bazı şeyleri. Bu konuyu görmem en çok bana yaradı gibi. Evvela daha yazacak pek çok şey var ama onları da başka zaman artık...