27 yaşındayım. Bu zamana kadar hep kendimi kırdım, yeter ki başkaları kırılmasın dedim. İnsanları kırıp, üzmekten çok korktum. Hatta bu konuda o kadar hassasım ki, artık mide bağırsak problemleri yaşıyorum sırf "acaba kırıldı mı, acaba şunu desem ne olur, yanlış mı anlar" düşüncelerinden dolayı. Ve kendimde bunu bir türlü değiştiremedim. Hayatımda bir kez karşılaştığım insanı dahi "aman boşver bir daha ne zaman göreceksin ki" diyerek umursamamazlık yapmadım. Kimseye yanlış yapmamaya çalıştım. Ama hep kaybeden oldum. Üniversitede bir hocam demişti ki, "çok iyi olma, yıpranırsın". Şimdi şimdi iyi anlıyorum.. İnsanlar "zarif" olanı "zayıf" olarak algılıyor. Öyle içimi dökmek istedim...