''İşte buradaki anahtar nokta çocukken sırf çocuk olduğunuz için geleceğin mesleklerini bildiğiniz halde sizi dinlemeyip destek vermemeleriydi.''
Bu cümleyi biraz açmak ve kendimden birşeyler katmak isterim. Ben 24 yaşındayım. Askerliğimi yaptım bilgisayar teknisyeniyim önce özel bir şirkette 2 sene teknik servis elemanı olarak çalıştım ardından 1 sene kadar güvenlik görevlisi olarak çalışıyorum. Bazen aileler destek olsa bile, şu dönemin şartlarında insan hayallerinden vazgeçebiliyor. Bende tam olarak böyleyim. Turizm Seyahat hizmetleri mezunuyum, hayalim seyahat acentası ya da rehberlikti olmadı, pandemiden dolayı şartlar değişti (ailem hep destekledi). ardından bilgisayar teknisyenliğine geri dönmek istedim, askerden geldikten sonra çalıştığım şirkete gittim. Pandemiden dolayı küçülmeye gitmişler, getir götür işi yapan eleman bir stajer bile yok. Şartlardan dolayı hayallerim yine değişti. Youtube işine girmeyi denedim. ( Alt yapı adsl ve bölgede en mükemmel hızı alan apart bizim apart 12 megabit hız alıyoruz. karşı mahalle 8 megabit hız alıyor. ) Oda olmadı. 4 yıldır konuştuğum bir kız var evlenicez, o bir hastanede çalışıyor girdiğinden beri maaş alamıyor batmış tekrardan ayaklandırılmaya çalışan bir hastanede çalışıyor. Ben ise iş çıkarsa güvelik görevlisi olarak çalışıyor. En son hiçbişi yapamasam evlenirim öyle böyle geçinir giderim diyordum. Evlilikte mümkün değil şuan şu devirde. Hayalimin peşinden nasıl gideyim ben şimdi? Neye güveneyim gideyim? Nasıl gideyim? Şartlardan dolayı insan böyle değişiyormuş demek.