• Kaliteli bir yaşam sürebiliyor musun?
• İstediğin zaman ya da önceden planlayarak kendine, eşine, çocuğuna vakit ayırabiliyor musun?
• Canının çektiği herhangi bir yiyeceğe ortalama 7 gün içerisinde maddi olarak erişebiliyor musun?
• Hayallerini arkadaşlarına/eşine anlattığında planlama yapmaya başlayabiliyor musun?
• Çalışmaktan sırtın/belin ağrıdığında doktor kontrolüne gidebiliyor musun?

Bu soruların hepsine hayır yanıtını veriyorsan; evet, bu saatte çalışmak zorundasın. Yoksa aç/açıkta kalacaksın, mutsuz olmaya devam edeceksin, bel ağrın hiç dinmeyecek ve kendine asla vakit ayıramayacaksın.
Bu soruların hepsine evet yanıtını veriyorsan; hayallerin plana dönüşmüş, başarı adımları çoktan geride kalmış, unu elemiş, eleği asmış durumdasındır. Tebrik ederim.

Bu konudaki düşüncelerimi daha önce şuradaki yorumumda biraz yazmıştım. Motivasyon/kariyer bakış açıları günümüzde çok yanlış evrildi düşüncesindeyim. Birçoğumuz, zorunda olduğumuz, iş planımızı doğru kurgulayamadığımız için "gün yetmiyor" olgusuyla şu an buradayız. Birçoğumuz yeni bir fikir peşinde, yeni bir tasarım peşinde, yeni bir ideal peşinde değiliz. Düzenin zombisi şeklinde yaşıyoruz.